Mizgîn Hesko
Bê guman, di dawiya payîza sala 1992-an de, me serdana Hisiçayê û mala Seydayê Tîrêj kir. Beşek ji helbestên min ên bi şêweya kilasîk û bi riya Partiya Demuqrata Kurd li Sûriyê / Alpartî/ gihiştibûn ber destên Seyda û wî doza dîtina min li hevalên Partiyê kiribû .
Bi dilgermî, rûgeşî û mîvanperweriyeke bê hempa Seyda bi xêr hatin û pêşwaziya me kir û wiha çend demjimêrêrn tije û watedar me li civanê wî derbas kirin.
Seydayê Tîrêj û ji min re li ser rûpelekî ji berhevoka min î helbestan û bi xêzên destan, lê bi tîpên Aramî nerîn û rexneyê xwe nivîsî bû.
Belê û sebart bi çend demjimêrên dîtina me ji Seyda re dikarim û di derbarê kesayetiya wî de bibêjim: Ku Seydayê Tîrêj mirovekî dilnizim, têgihiştî, dosthez û hunerdost bû. Her bîstikekê tekeziya yek xalê dikir ku ew şagirtê Seydayê Cigerxwîn e û ji dibistana M.Cezîrî û Ahmedê Xanî ye.
Dema ku Seydayê Tîrêj beşek ji helbest xwe ji me re xwendin, pêre jî awazên dilgermiyê, coş û xiroşa rewanê Sofînizimê wekû xelekên işqê dihilperikîn semayê.
Bi giştî û ev ji berhemên Seyda jî xuyaya ku hin mijarên sereke ew ber bi xwe ve dilbirîn asoyên Helbesta kurdî a stûnî, a bi rêzbend û serwa:
* Welatperwerî û ristina ji bo xizmetkirina hemû hêlên vê xala sereke.. ku li ba Seydayê me ew yek ji nirxên herî pîroz e û divê di helbestê de parastî bimîne.
* Rewanbêjî… ku dikarim bibêjim ew ji behreya pirr herikbar û ji işqa bê rawastan der dihat.
* Parastina pêlewazan û hûnandina li ser teşiya stûnî.
* Xweza ( Sirûşta Kurdistanê ) bi hemû rengên kulîlk û tilûrên xwe, merg û çîmen, rûbar û kaniyên zelal û hwd.
23.03.2022 ji Nexewşxaneyê.
