Tê bîra min, li dibistanê dipirsîn:

Helbest: Nadir Qazî

Tîpguhêzî: Cansoz Dabo

Du caran du dike çend?

Hemûyan bi hev re dinivîsî: Dike çar

Lê min di bîrkariyê de pileyên kêm

Dianîn û dihatime xwarê

Ew jî tenê ji ber ku li gor min wa bû,

Du caran du dike yek, ne çar

Li ba min wa bû, diran,

Du lêv û ziman nabin çar,

Dibin zar û pêk ve dikin hawar

Li ba min wa bû, du dest

Û du nigên mirovî nabin çar

Di laşekî de tên kar

Li ba min wa bû, tax, xanî, kolan

Û cade nabin çar, dibin şar

Tê de dijîn dewlemend û xelkên hejar 

Li ba min wa bû, kok, qurm, şax 

Û pel nabin çar, dibin dar

Hinek kurt û hinek dirêj, wek çinar

Li ba min wa bû, evîn û dil, ciwanî û pakî

Nabin çar, dibin yar li ba dildaran

Ew hemûyên wiha du û du 

Dibin yek, nabin çar

Yekcar gelek in, lê li ku têne jimar

Tenê ez wisa zanim:

Heger laşê min sed parçeyî bikin

Heger min bidin ber guleyan 

Û biçim sêdarê

Tiştê di dilê min de, li ser zimanê min e:

𝐊 𝐔 𝐑 𝐃 𝐈 𝐒 𝐓 𝐀 𝐍 a min her welatek e û nabe çar.