Dr.Xelîl Omar
Hêdî law Misto pişta te ketiye ber te, bera Rizo û Rûto vê mîratê daxînin, jartêketê weke risasê ye! ..Lawkên min, metika we bi goriya we be, hûnê bi hemdê xwe wê deynin ser blokan! Xatûnê got û hûçikê xwe bi bêvila xwe xist û li dora pîkaba sûzûkî çû û hat.
..Piştî ko Rizo û Rûto kondîşina avê danîn cî û piştî ko dilê Xatûnê jî kete cî, kevaniya malê destûra herdû xortan neda û bi serê Mistê sûndxwar, ko ew bê çayê bi tu deveran de naçin û jinikê ha-hakê tejikek li bin wan raxist û du palgehên pembo danî navbera wan û rahişt melkesa xwe û toz bi ser xwe û wan de xist.
Pîroz be diya Misto! ..Xuyaye tê xortê malê bizewicînî? Zeynebê pîrozbahiya cînara xwe kir û destê Cegerê xwe ji kirasê xwe raqetand.
– Ez nema di ber “anîsata”² û qehwê re digihêm! ..Ma “mi`aşê”³ hermeh bi dest kê dikeve? Xatûnê lêvegerand û bêvila xwe bi hewa xist.
– “Xwezî min dizanîba bê eva qamboncî, serkundirî, bêvilşerbikî, devçapikî, çavşelpitî, lingteşî, xwediya pars û pilûsê û kirasê melesî, yê ko tu deziyekî jê bikşîne wê heft pîne jê biweşandin, û bi ser kullan de navê wê Xatûnê ye, eva han li ser çi xwe dibîne?” Zeynebê di dilê xwe de got û cihê xwe li pî Mistefê çêkir.
– “..Xwezî min dizanîba, bê jina Remokê pozkerrimî, xwediyê kofiya reş-belek û şerwalê sefaran, şifêrê tumbila kerrizî û bergîlê piştkurmî, bavê Fener û Ceger û şeş keçên mîna kezikan û nexasim a wan î biçûk î bêvilherrikî, xediya nanê tisî û bûka lastîkî, bê vê sibehê (bi zikê li ber dev) li çî
xwe digere!”.Xatûnê jî di dilê xwe de got û melkes ji dest xwe avêt û berê xwe da çaydên û paporê.
– Mala minê, te negot Misto ji min re simmê xwe difirrîne? ..Here û were, ya wê çaydanekî çayê ji “anîsatan” re amadebike an jî wê qedeheke avê bide destên mamostan û pir-pir nebû, dawiya “dewamꔳ ewê melkesekê bi erda dibistanê xe! ..Te xwelî li serê min kiro, ma ev jî kar e? Zeynebê got û piyê xwe li piyê “miwezif” da.
– Ezê hîna şeş kursiyan jî bikirrim; te dî rûniştina li erdê ji “anîsan” re negelekî durust e! Xatûnê dîsan deng bir cîranê û çaydanê çayê danî ber Misto û fincana qehwê da destê Zeynebê.
– Tu me jibîrnekî xaltîkê! Herdû xortan bi hev re gotin.
– Bi serên we yî delalî, hûn jî li cem min weke Mistefê ne! Xatûnê li wan vegerand û bi çavekî mezin li xwe nerî.
– Tedî “anîse” ne dixun û ne vedixun û bendî bejin û bala we ne! Zeynebê tenaziyên xwe bi herdû xortên rûniştî kir û dawiya fincana qehwa şêrîn bi ser lêvên xwe de dakir.
– Havîna par, ez çûme “Xasika Meşlo” û nebixêr, min jî hinekî çavên xwe kilkir?! ..Nebixêr û nebhala çavên xelkê weke topan in! ..Tu bawer bikî diya Fener, ji wê rojê de ez nema xweşik ji hev derdixim! Xatûnê got û fincana qehwê bi zêdayî nêzîkî çavên xwe kir û di vê navê re hate bîra wê, bê çiqasî girînge ko çavşînkekê bi mekîna lawkê xwe veke!
– Bera tu tenê falan vekî diya Mistefê, tiştên te gotin; rast in û bi cî nin, weke ko tu ji vî destî têxe vî destî! Zeynebê bi heqê cîrana xwe rûnişt û ji bo ko rabe ser xwe, destekî xwe danî ser kaboka xwe û destê din danî ser piyê Mistefê û got: ya Xwedê.
– Ez nema di ber “anîsata”² û qehwê re digihêm! ..Ma “mi`aşê”³ hermeh bi dest kê dikeve? Xatûnê lêvegerand û bêvila xwe bi hewa xist.
– “Xwezî min dizanîba bê eva qamboncî, serkundirî, bêvilşerbikî, devçapikî, çavşelpitî, lingteşî, xwediya pars û pilûsê û kirasê melesî, yê ko tu deziyekî jê bikşîne wê heft pîne jê biweşandin, û bi ser kullan de navê wê Xatûnê ye, eva han li ser çi xwe dibîne?” Zeynebê di dilê xwe de got û cihê xwe li pî Mistefê çêkir.
– “..Xwezî min dizanîba, bê jina Remokê pozkerrimî, xwediyê kofiya reş-belek û şerwalê sefaran, şifêrê tumbila kerrizî û bergîlê piştkurmî, bavê Fener û Ceger û şeş keçên mîna kezikan û nexasim a wan î biçûk î bêvilherrikî, xediya nanê tisî û bûka lastîkî, bê vê sibehê (bi zikê li ber dev) li çî
xwe digere!”.Xatûnê jî di dilê xwe de got û melkes ji dest xwe avêt û berê xwe da çaydên û paporê.
– Mala minê, te negot Misto ji min re simmê xwe difirrîne? ..Here û were, ya wê çaydanekî çayê ji “anîsatan” re amadebike an jî wê qedeheke avê bide destên mamostan û pir-pir nebû, dawiya “dewamꔳ ewê melkesekê bi erda dibistanê xe! ..Te xwelî li serê min kiro, ma ev jî kar e? Zeynebê got û piyê xwe li piyê “miwezif” da.
– Ezê hîna şeş kursiyan jî bikirrim; te dî rûniştina li erdê ji “anîsan” re negelekî durust e! Xatûnê dîsan deng bir cîranê û çaydanê çayê danî ber Misto û fincana qehwê da destê Zeynebê.
– Tu me jibîrnekî xaltîkê! Herdû xortan bi hev re gotin.
– Bi serên we yî delalî, hûn jî li cem min weke Mistefê ne! Xatûnê li wan vegerand û bi çavekî mezin li xwe nerî.
– Tedî “anîse” ne dixun û ne vedixun û bendî bejin û bala we ne! Zeynebê tenaziyên xwe bi herdû xortên rûniştî kir û dawiya fincana qehwa şêrîn bi ser lêvên xwe de dakir.
– Havîna par, ez çûme “Xasika Meşlo” û nebixêr, min jî hinekî çavên xwe kilkir?! ..Nebixêr û nebhala çavên xelkê weke topan in! ..Tu bawer bikî diya Fener, ji wê rojê de ez nema xweşik ji hev derdixim! Xatûnê got û fincana qehwê bi zêdayî nêzîkî çavên xwe kir û di vê navê re hate bîra wê, bê çiqasî girînge ko çavşînkekê bi mekîna lawkê xwe veke!
– Bera tu tenê falan vekî diya Mistefê, tiştên te gotin; rast in û bi cî nin, weke ko tu ji vî destî têxe vî destî! Zeynebê bi heqê cîrana xwe rûnişt û ji bo ko rabe ser xwe, destekî xwe danî ser kaboka xwe û destê din danî ser piyê Mistefê û got: ya Xwedê.
