Helbesta mirovê emazîgî Ehmed Bûtaloht ” Herî û qebo “, ku bi erebî di malpera ” Entoljiya ” de belav bû ye, xwedî hinherk huneriye, bi naveroka xwe. Welat! Navek bilind e, lê carcaran dibe sêdarkek ji nişticiyê xwe re, lewma wêne dihête guhertin û veguhestin, loma sînor li mirov têne hev, û dimîn e rev, bi wateya ku ev welat miriye û pêwestî bi welatekî din he ye, bi şêweyek dî, û pîverek dî, û bi jiyan û mirenek dî. Ez şiyam vê yekê veguhêzim zimanê kurdî, ku beramberî heybera kurdî ya erebî weşya ye.
Hîç rojekê ne bextewer bûm bi te re welatê min
Tengijîtî tayina min ya tek bû bin asîmanê te,
Û helbestên min ku di heman rûbarê xurt de melevaniyê dikin,
Li ser dengê sipî û mêş û sêncan dixwînim,
Û di cihên tingan de.
Ez di te de ji dayikbûme herî girtî wek rexrêyan,
Di qebwên hemî êş wek qulên dirindan,
Û li ber deriyên zivistan ê kul di te de mezin dibin.
Û ji nivîsiya min re mijank çêdibin,
Ma ez ji çerxa tofanê, li nig kulan hevpeyman girêdidim,
Ew pêwendiya min bi kulê re kevn e, wek hêlanên zaroktiyê,
Wek pêwendiyê min bi pêlav û kamûsan re,
Bi baran ş qutikan re,
Di şeran de ,bi pişkokên qemîsê min re, difirin,
Ev kul dûrêz dibin li ser milê min wek pelên sebarê,
Û li ber deriyên zivistanê,
Wek guliyên biçûkan
لَمْ أكُنْ فِي يَوْمٍ مَا ، مَحْظُوظاً فِيكَ يَا وَطَنِي ،
فَالضَّجَرُ وَجْبَتِي الوَحِيدَةَ تَحْتَ سَمَائِكْ ،
وَقَصَائِدِي الّتِي تَسْبَحُ فِي نَفْسِ النَّهْرِ الهَادِرْ ،
أقْرَؤُهَا علَى مَسَامِعِ الْقَمْلِ والذُّبَابِ وَالأَسْوَارْ ،
وَفِي مَطَارِحِ الْأَزْبَالْ .
وُلِدْتُ ، فِيكَ ، مُوحِلاً كَالَأَرْصِفَةْ ،
فِي أَقْبِيَةٍ مَوْبُوءَةٍ كَالأَوْجَارْ،
وَعَلَى أَبْوَابِ الشِّتَاءْ تكْبُرُ ، فِيكَ ، أَحْزَانِي .
وتنْمُو لِكَئَابَتِي اجْفَانْ ،
فَأَنَا مُنْذُ عَصْرِ الطُّوفانْ ، أَعْقِدُ أحْلَافاً مَعَ الأحْزَان ْ ،
فَعلَاقِتِي بِالحُزْنِ قدِيمَةٌ ، كَأَرَاجِيحِ الطُّفُولَةْ ،
كَعَلَاقَتِي بِالْأَحْذِيَةِ وَالكَوَابِيسْ ،
بِالمَطَرِ وَ المَعَاطِفْ ،
بِأَزْرَارِ قَمِيصِي ، تَتَطَايَرُ فِي الْمَعَارِكْ ،
فالْأحْزَانُ تَسْتَرسِلُ عَلَى كتِفِي كَأَوْرَاقِ الصُّبّارْ ،
وَعَلَى أَبْوَابِ الشِّتَاءْ ،
كَجَدَائِلِ الصِّغَارْ .
