Bavê Zozanê
Berya demekê min li şêxekê oldar temeşedikir, qê gundiyan jê xwestibûn, piştî temenk dirêj, piştî mirina wî wek mezarekî li ser gora wî jêre çêbikin û mizgevtekî jî li gund bi navê wî avabikin.
Camêr got: Na ez di bextê we de bim ,vî barê giran navêjin ser milê min, gunehê min ewqasî giran mekin, ez qet jî va awayan hez nakim, ji ber ku çi cara hûn bêne ser gora min wek mirîd û hogiran hûn ji min re li defê bixin gurmîniyê bikin , qîr û qiyamet rakin ewqasî wê firişte jî li binî cezayê min mezin û gewre bikin.
Ez ditirsim ku mîna şêx em cezayê wan di gorê de mezin bikin vêce em wisa keda wan
li herdû dinyayan bertelef û boş bikin.
Lewra ez naxwazim Fehadê xwedê jê xweş têxim nav vê rêzê, ji xwe em dizanin ku helbestvanê me bi zimanê kurdî dinivîsand, camêr kesekî pir normal bû rêz û sînor nasdikirin, xwe dûrî bablîsokan dikir, her sibeh min ew didît diçû karê xwe hêdî hêdî di meşiya,dixuya ku kul û derdên wî qederekî ji yên me girantir bûn.
Heyf û zoraş ti kesî wisa bi hêz destê wî negirt di qonaxa nexweşiya wî ya giran de, tenê çend hevalan ew derbasî hêla sînor kirin bê ku piştre wî rêkin devereke din ta ku ilaca xwe serrast bikê vêce ne kesî bi destê wî girt û ne jî çiya liviyan û ne jî gulê ser şaxan vebûn.
Ferhadê Içmo (1960-2017)60 helbestên wî hatine awazkirin wisa jî ji rexê hunermendên hêja hatine belavkirin û bûne stran. Bêguman dora 7dîwanê hekbestvanê qedir giran hene:
1-Lêmişta Zozan. 2-Piştî çi. 3-Evîna te. 4-Pelên spî. 5-Qêrîna yekemîn. 6-Landika1û2.7-Rû li rû dîwana hevbeş bi helbestvan Selah Mihemed re 2016.
Hêjaye gotinêye ku Selah Berwarî siysetmedar û nivîskarê kurd ê ji başûrê Kurdistanê baqek hilbijartî jî helbestên Ferhadê Içmo wergirandin ser zimanê Erebî û wek dîwanekê bi navê(Demsalên Evînê) li weşanxaneya Dar el Yenabîh li paytexta Sûriyê Şamê di sala2008an de da çapkirin.
Divim bêjim ku Ferhad timî hestê miletê xwe di peyva xwede di hûnand û bi qada xwe ve jî hatibû girêdan, nemaze bi bajarê xwe Qamişlo ve, digot eger carekê hûn min li kuçe û cadeyên Qsmişilokê nebînin, hûn dikarin vêce bi rehetî serdana gora min bikin.
Erê Ferhad mir lê hîn peyva Kurdistanê li ser lêvên wî mîna sosinekê şil û terr bû, mir û li Hilêlîkê serî danî, Cîhan bi zeheyî didît, digot hêjaye ku mirov têde bijî lê zoraş bû ku merov wê xweşî,şox û şenga wê reş û xirab dikin ,çi bi şer çi bi cengê çi bi kuştinê.
Di helbesta xwe /Xwezî Dinya/de ,Ferhad aciz dibe ku piştî temen zer dibe, mirov nû tam û xweşbûna jiyanê nas dikê.
Ferhad digot helbestên min hesanbûna jiyanê û rojên wê yên normal ber bi çav dikin wisa jî wan pirsê jiyanê yên mezin av didin
mîna evînê mîna jînkirinê..
Ferhad jî ber ku hunermend bû dikarîbû peyvan bi afirinê,dikarîbû rîtma helbestê bi tembûra xwere bi dîlan bike, dikarîbû êşa dilê xwîner li ber bay sibê hêdîka birêse, dikarîbû û jî ber evîndarê hozanê bû bi rengê hostakî şareze keziyên helbestê bihûne wilo jî çitûptên wê veke.
Ferhad çûko çûko sefarî dilîland, herdû landikên wî di landikên zarokên mede şax dane ,û ta nihajî di ezmanê mestirîn hozanvanên mede reqs û semayê dikin.
Çûna helbestvanê me bi vî rengê bi lez ziyan û zirareke mezin gihand torevanî û wêjeya kurdî bi giştî û edebiyata kurdî li Binxetê
bi taybetî .
Ji mir gotin li Qamişlo
Dilbera te mest û gêje
Li ser êşa vê dilberê
Yek şîretê, kes nabêje.
Erê Ferhadê Içmo xwedyê şîreta xweş ,hoben û ala herî baş.
jiyana sermedî, behsûd û vîjah bê li te , xodha bi gul û çîçekan Çîkistana te bi xemlênê, çîkên çîk jî jê dûr bikê!
