Ji 12 yê adarê re

Serê vê sibehê
li kolanên melûl
li bin dilopên barana xaksor
ji êşa penaberiyê
di dibistana birînên dilê xwe de
nameyên bi xwîna te hatîn rêzkirin

Dimeşim,
bê heval,
bê hogir,
bê evîn,
bê hezkirin…dimeşim
û di navbera hevokên te de;
silava didim sêdaran,
silava didim zimanê bê wariya bê bext,
silava didim zîndanên temenxwar..
û di rê de
li ser dikên şanoya
kenên derewîn,
awirên xapînok,
peyvên xwefiroş ku di navbera memikên laşfiroşan de
piyalên noşiyê bilind dikin bersiva silavan didin!..
lê dubare li te vedigerim,
te dixwînim,
darbestên te li ser milê xwe dikim,
kenên zarokên te li lêvên xwe dikim,
sirûd û dirûşmeyên te li giyanê xwe dikim,
sibeh gulvekerên te di sibeh dilên xwe de bi cih dikim
û li bin ala te, nêrgizên ji xwînê bêhn dikim
û wî kefenî bi dengê meşa te parçe parçe dikim adarê!
Eha wê demê,
Hezkirin û evîn
ji canê min difore adara xwînê!..