Arjen ArîDi wan demén ku simbélén min ta ta li beyara léva min a jor serî hildan û xwîna min a sore-erxewanî kelgermtir û bi teqiltir dest bi herikîné kir di rayén laşé min de; dilînén ku rojeke j’ rojan, vé axa ku min çavén xwe li seré miç kirin li şûna xwe bihélim û beré xwe bidim welaté xewnén xwe yén kezîzer, wekî xureke xwîntewirîner li laş û bedena min belav bû.
Min ew welat ne dîtibû, ne jî bînabû!
Lé ew welaté ku min di xewnén şevan de jî nedîtibû, hima ku seré min dihingivî balgehé û di xew ve diçûm, her şev dibû welatekî bajar bi bajar, tax bi tax, kolan bi kolan ji min ve nas…
Ya ecéb, di xew de mîna ku zimané wan bikeve ser zimané min, bi zimané wan î ku min levzek jî jé nedizanî, diaxivîm…
Hevalé min é li ser texté di ser min re radiket, hima béje her şev, di kéliya herî kerr û kûrr a xewé de, bi sînga xwe re seré xwe yé ji paş de mîna şûnikekî, bi ser min de ditewand, û tiliya xwe ya şahdé bi hérz di nav milé min re dikir:
–Lo loooo…bes û timam ji desté te û xewnén te..!
Ne hewaya sik î sar û spîtiya berfa ku desté vé siharé bariyabû û gulî û şaxé qajén ku desté mirovekî li qurmé wan nedihat hev di bin xwe de tewandibû, ez lerizandibûm:
Piştî 25 salén di ser xewnén min re bihurî, li bajaré Orebro li taxa Svarta Bangata dema ku bi xuşka xwe re li keviya Çemé Reş, çemé ku ava wî ya şélû felqeyén qeşayé dida ber xwe û diherikî re em dimeşiyan, ko min ew hevoka Bedirxané Hatxî ji yékî bi dusé gavan li pişt min bi telefoné diaxivî bihîstibû, wé kélîké di cihé xwe de sar bibûm, û béhemdé xwe vegeriyabûm wan salén ku ev welat her şev dibû welaté xewnén min; û min niha pé li axa wî dikir …
Di balefiré de, mériké ku bi jina xwe re da sersala xwe li cem qîza xwe ya li vî welatî zewicî bibihurîne, piştî çend qurtén wiskiyé û sohbeteke j’ aş û kaş, di bin simbélan re bişirîbû û ev pirs ji min kiribûn:
–Cara ewil e tu té vî welatî?
— Mixabin…
–Çima wisa dereng?
–Wekî çi?
— Xwe xaşo maşo meke!
Mériké ku li Stenbolé bi jina xwe re li balefiré siwar bûbû, rastûré dixwest bibéje, ‘tu çima hé xort nehatî vî welatî’?
Piştî kurtebédengiyeké, ez jî bişirîbûm û min gotibû Kurd dibéjin ‘dil pîr nabe’; û min fira di biné qedehé de mayî mîna kesereké bi ser xwe dakiribû…
Destén min én di lepikén sixtiyan de, li tevî bévila min a ku her seré bisteké bi selpaké paqij dikim, dikin ku ji min bikevin.
Lé ez ji meşé hez dikim, ji meşén dûdiréj…
Û niha ne di xewné de; di vé demsala ku li welaté min gur ji néza dadikevin nava gundan, û gurin ji ber xezeba di hinava xwe de hildiperikin seré çiyan; li vir ji tirsa kuştiné dûr, ji xofa girtiné bépahr, di ber keviya Çemé Reş re dimeşin…
Qîzikeke ku keziyén wé yén zérîn ji keviya destmala li seré filitî, seyé xwe yé reş î mîna qantirekî gir, di vé sermayé de derxistiye geryané.
Li ser peyariyé, berî ku bigihe texma me seyé xwe dibe héla rasté.
Çawén wé yén binevşî mîna felqe-yaqûtén li ser gustîlkén zér, stér stér diçurisin.
Bédudilî, ji xuşka xwe re dibéjim, ‘ma Seyda nehaq bû ku helbest li ser van qîzikén bejinstûn ristiye, û gotiye, ‘ Filîka filîka com tîl mî’!*
Filîka, mîna ku bizane em bahsa wé dikin, berî ku bigihe me bi du sé qevzan, bi bişirîneke maqûlane dibéje, ‘Heyyy…’ û di ber me herdu serreşan re dibûre…
*Keçiké
*Keçiké, keçiké were cem min
06.10.2010/
