Sîrwan Qiçço – WashingtonEv bûye demeke dirêj ku ez dûrî seqayên Kurdî ketime, bi taybet seqayên helbest û nivîsandinê!
Ez nizanim, renge ji ber ku ez li Emerîka dimînim û kesekî wek diya min li vir tune ye ku her sibeh were û bi Kurdî fincana qehwê li ber serê min deyne! ew sibehên li Amûdê ne sibeh bûn û ne şev bûn, dibêjim ji qiraxa çerxê weşiya bûn û li ser tixûbên bajarekî dîn hatibûn çandin.
Ez nizanim çima em li biyaniyê ne wek xwe dijîn, çima em bajarên xwe di dilên xwe de dihêlin ta ku bi demê re dibin beşekî tozgirtî di elboma bîranînên me yên têkçûyî de..?
Ma wê çend caran giyanê mirov binax bibe? Wê çend caran siyên bajaran bibin kabûsên şevê? Çend caran xwîna xav li ser qelşa lal bi axive?
Rabû vî hevalî herdu destên xwe li hev xistin û bi rûyekî bişirî li min nêrî: bi Xwedê tu şaşî! Zimanê herî nêzîkî te Ingilîzî ye ne Kurdî..!!! ma tu rojê çiqasî Kurdî bi kar tîne û çiqasî Ingilîzî bi kar tîne? Min got: ez pirraniya rojê Ingilîzî bi kar tînim û ji Kurdî bêtir! Got: te dît? Naxwe Ingilîzî bêtir nêzîkî te ye keka! Û bi ken ji cem min çû.
Min li dora xwe nêrî, min dît ku çixara min hîn li ber bê difire!

Şîrove (0)