Dema ku çixara min ket!

  Sîrwan Qiçço – Washington

Ev bûye demeke dirêj ku ez dûrî seqayên Kurdî ketime, bi taybet seqayên helbest û nivîsandinê!
Ez nizanim, renge ji ber ku ez li Emerîka dimînim û kesekî wek diya min li vir tune ye ku her sibeh were û bi Kurdî fincana qehwê li ber serê min deyne! ew sibehên li Amûdê ne sibeh bûn û ne şev bûn, dibêjim ji qiraxa çerxê weşiya bûn û li ser tixûbên bajarekî dîn hatibûn çandin.

Wê rojê ez ji Metro derdiketim û çixara min li ber bayê Waşinton yê har ji destê min firiya, di wê gavê de tiştekî pir Kevin hate bîra min: “ havînî nîvro bû, dema ku ez û kesên din yên li mal li dor pismamekî xwe kom bûbûn ku nû ji meceristanê hatibû û ji me re behsa wan welatan dikir, ji nişka ve pirsa ku min jê kir, wek tîrekî xwe berda nava wê civatê; gava ku tu li wan welatan bi tena xwe dimîne, tu bi çi zimanî difikire? “
Piştî 14 salan, ez nuha heman pirsê ji xwe dikim, gelo ez bi çi zimanî li van deveran difikirim?  Pir caran, mirov ji xwe dûr dikeve û ji gelek taybetmendiyên maka xwe bêpar dimîne. Û carna jî nakokiyeke dijberî di nava mirovê jixwedûrketî rûda dibe.
Ez nizanim çima em li biyaniyê ne wek xwe dijîn, çima em bajarên xwe di dilên xwe de dihêlin ta ku bi demê re dibin beşekî tozgirtî di elboma bîranînên me yên têkçûyî de..?
Ma wê çend caran giyanê mirov binax bibe? Wê çend caran siyên bajaran bibin kabûsên şevê? Çend caran xwîna xav li ser qelşa lal bi axive?

Beriya çend rojan, hevalekî Emerîkî ji min pirsî: tu bi çend zimanan dizane? Min bersiv weha da: Kurdî, Erebî û Ingilîzî. Got başe, kîjan ji wan nêzîkî te ye? Min di cih de lê vegerand: Helbet Kurdî!
Rabû vî hevalî herdu destên xwe li hev xistin û bi rûyekî bişirî li min nêrî: bi Xwedê tu şaşî! Zimanê herî nêzîkî te Ingilîzî ye ne Kurdî..!!! ma tu rojê çiqasî Kurdî bi kar tîne û çiqasî Ingilîzî bi kar tîne? Min got: ez pirraniya rojê Ingilîzî bi kar tînim û ji Kurdî bêtir! Got: te dît? Naxwe Ingilîzî bêtir nêzîkî te ye keka! Û bi ken ji cem min çû.

Nuha û piştî 14 salan, nû min bersiva pirsa xwe ya li Amûdê nas kir! 
Min li dora xwe nêrî, min dît ku çixara min hîn li ber bê difire!

شارك المقال :

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

اقرأ أيضاً ...

Tengezar Marînî
Roman a Ingeborg Bachmann ya bi navê “Malina” ne tenê romanek e, ku mirov tenê bixwîne; ew hevdîtineke bi şêwazekî din re, yê bîrkirin û hestkirinê. Ew çîroka jinekê ye, ku di cîhaneke cih ji bo hestên wê yên kûr tune ye de, diqete û diherife.

şiroveyeke zelal û wêjeyî ya…

Dr. Mahmoud Abbas

Herçend pergala Wilayeta Feqîh pergaleeke qirêj û xapînok be, û gelek tawan li hundirê Îranê û li derveyî wê kiribin, lê îro ecêbî û êşeke mezin ev e ku gotara wê, di hin dosyayan de, ji gotara rêveberiya Trumpê zelaltir xuya dike؛ rêveberiyeke ku dixwaze têkçûna xwe ya siyasî û…

Rebhan Remezan

Weke zêdekirinek li ser tiştên ku min berê di gelek gotaran de nivîsandibûn, yên ku xwendineke rexneyî li ser rûçikên xebata siyasî li welatê me Sûriyê dihewand, îro nakokiyeke balkêş û heta şokker derdikeve holê, ku rastiya çepa Sûrî bi gelemperî, û hinek partiyên Kurdî yên Sûrî bi taybetî hilavaşîne….

Rabhan Ramadan

Çar dehsal û piçek.. Û qehremaniya Kurdî nû dibe

Hezar carî pîroz be ey qehreman, ey Egîd.. Bi serkeftin û şampiyoniya xwe ya li ser asta cîhanê, te ez û hemû Kurd şa kirin. Çar dehsal û piçek, ev e ferqa demî di navbera koçkirina şampiyonê cîhanê yê zîvranî…