Qadir Egîd
Awirên wî, careke dî bi laşê wê ve hilperikîn , li ser sînga wê; qada cengan Sist bûn. Gotinan, careke dî xwe li ser lêvan kuştin.
dema dîmena herikandina laşê nazik di nav tiliyên wî de xwe li ser hişê wî perixand, Pêlin ji xemgîniyê xwe girtin ser dilê wî…
Rondikek windayî da hev, peyalê bêdengiyê di navbera xwe û wê de şikand, perîka zimanê xwe di gola sewdan de dakir û got:
– Ey şaxa dilê min, Ji kengî ve min evîna xew ji te eşkere kiriye?
– Ji mêj ve… Ji rohilata yekem li ser riwê deryan!
– Tu dizanî ez ciqas ji te hez dikim, dixwazim ezmanan li ber lingên te raxim, ji ber te pencereyên çavên min û dergehên giyanê min ji nû ve li jiyanê vekirin.
– Erê …Tu jî li ser cegerê min serm û aştî bû, û buhara bihna te çîçekên dilê min yên çilmisî geş kirin.
– Ji mêj ve… Ji rohilata yekem li ser riwê deryan!
– Tu dizanî ez ciqas ji te hez dikim, dixwazim ezmanan li ber lingên te raxim, ji ber te pencereyên çavên min û dergehên giyanê min ji nû ve li jiyanê vekirin.
– Erê …Tu jî li ser cegerê min serm û aştî bû, û buhara bihna te çîçekên dilê min yên çilmisî geş kirin.
Xwest ku wê di deriya rastiyê; rastiya şemitandina wê di nav destên qirêj de, xewkirina wê bi kesên biyan re werke, lê hewldana wî – ji ber devê wî li ber nedigeriya – li ber lingan çû.
– Stêra min ê… Hêjaya min ê :
Tu bû… û ta çavê min bikutkutin li vê jînê, tê bimînî evîna min ya bêhempa. Ew çavên te wê bimînin du kaniyên ji hêviyan… Bîranînên te wê di dilê min de bimînin gulîstanek ji wêneyan ta ku di şevê zivistanê de min bilorînin, û bê şevpest xew bikim… Lê dilê min yê mîna beytikekî serjêkirî di nav destên te de diperpite, û te berê wî daye dojehê; baskên wî şîn hatine, vêca desmala spî li ba bike û rêdana wî ji girtîgeha dil bide, ta ku bi ezmanê azadiyê bikeve.
– Stêra min ê… Hêjaya min ê :
Tu bû… û ta çavê min bikutkutin li vê jînê, tê bimînî evîna min ya bêhempa. Ew çavên te wê bimînin du kaniyên ji hêviyan… Bîranînên te wê di dilê min de bimînin gulîstanek ji wêneyan ta ku di şevê zivistanê de min bilorînin, û bê şevpest xew bikim… Lê dilê min yê mîna beytikekî serjêkirî di nav destên te de diperpite, û te berê wî daye dojehê; baskên wî şîn hatine, vêca desmala spî li ba bike û rêdana wî ji girtîgeha dil bide, ta ku bi ezmanê azadiyê bikeve.
– Dojeha çi….!!!? Û serjêkirna çi…!? Dilê min hêlînek germ e, bi evîna min nexişandî ye.
– Lê ew ne cihê min e. Tu xanî nikarin me bi hev re bicivînin, û di tu xewnan de em nema hev dibînin.
– Ka peyvên di hingiv de dakirî, ku te di şevên havînê de di guhê min de dikir pistepist …Simfoniya helbestên ku min ji te re distra û serê te li ser herdû girên Keçaniya min bû!. Ma tu nizanî ku dilê min ji evîna te di ser re çû ye?
– Dil ji evîneke pûç di ser re nare, û ew simfoniya gelemşe, te li ser gelek sîngan lorandiye.
– Ma dema ku te şûrê evîna xwe li min kişand, te mîna parçemokê , gerdûn berevajî didît…??
– Lê belê Ez mîna yê ku riwê xwe bi neynikê ve bileziqîne, yekcar kor bûm.
Di deriyayeke ji girî werbû û got:
– Lê ew ne cihê min e. Tu xanî nikarin me bi hev re bicivînin, û di tu xewnan de em nema hev dibînin.
– Ka peyvên di hingiv de dakirî, ku te di şevên havînê de di guhê min de dikir pistepist …Simfoniya helbestên ku min ji te re distra û serê te li ser herdû girên Keçaniya min bû!. Ma tu nizanî ku dilê min ji evîna te di ser re çû ye?
– Dil ji evîneke pûç di ser re nare, û ew simfoniya gelemşe, te li ser gelek sîngan lorandiye.
– Ma dema ku te şûrê evîna xwe li min kişand, te mîna parçemokê , gerdûn berevajî didît…??
– Lê belê Ez mîna yê ku riwê xwe bi neynikê ve bileziqîne, yekcar kor bûm.
Di deriyayeke ji girî werbû û got:
– Tu merovekî dudilî yî, bênêrîn û raman e.
– Ez ê bênêrîn û raman bim, ger ez vê tenaziyê û pêkenînkê berdewam bikim… Tenaziya ku çivîkên dilê min li dor dara te bifirin ,û nikaribin xwe li ser şaxên te deynin; an dilopek av ji sulavê porê te vexwin… Tenaziya ku dergehên hêviyê min li ser piştê bin û sawîrê te riya wan şaş bike…Tenaziya ku ez ji te hez bikim û nikaribim te bikim kebanî, malê bi te bixemlînim.
Vêca bihêle ku ez vê evînê ji ser laşê xwe rêş bikim…!
– Ez ê bênêrîn û raman bim, ger ez vê tenaziyê û pêkenînkê berdewam bikim… Tenaziya ku çivîkên dilê min li dor dara te bifirin ,û nikaribin xwe li ser şaxên te deynin; an dilopek av ji sulavê porê te vexwin… Tenaziya ku dergehên hêviyê min li ser piştê bin û sawîrê te riya wan şaş bike…Tenaziya ku ez ji te hez bikim û nikaribim te bikim kebanî, malê bi te bixemlînim.
Vêca bihêle ku ez vê evînê ji ser laşê xwe rêş bikim…!
