Fewaz Ebdê
Diya Ciwan!
Dayê! Tu çû?
Tu çû û te
çend “Pêl ji derya kovanên” xwe
“Bazbend”
“Zikata evînê”
li ser “Bênder”ên Niqare hiştin
ji kaniyên wê avdan
li ber siya Kendal ew lorandin
“Gotinin li ber mirinê”
ji goristana Hilêlîkê derxistin û ji nû ve vejîn
“Gotinên pêşiyan” û
“Çîrokên Kurdan”
bi “Firmiskên azadiyê” û “Kenê reş” re
di ewran de çandin
û vaye îro
ji asîmanên van welatan dibarin..
Tu çû…
Lê helbestê hîna jî gopal girtiye
da ku xak gavên te danequrtîne
Hîna jî
navê te
li ser dîwarê bahozê dinivîse
da ku jibîrkirin jî nikaribe wî xîj bike.
Te dizanî…
Ger jiyan bibe kavil
“wê bîranîn bibin mar û tûpişk”
Lê gotinên te man
Man baranek
li gel xwîna şehîdan
koletiyê dişon
Û rê ji gulan re vedike
da xwe bighînin destê evîndaran.
Tu çû…
Lê wê rê teng bimînin
Ji ber ku gavên te
Li wir
di navbera gor û kulîlkan de
welatekî di şerê man û nemanê de
diparastin.
Pêncî salî…
Û te
zaroktiya xwe di bin balîfê de vedişart
Dibe ku niha
asîman ji te re bêje:
“Rabe.. Derkeve…
leşker li vir neman
Azadî li benda te ye
Derkeve da hûn bilîzin.”
Tu çû…
Lê helbestên te
hîn jî bi nanê kurdan mezin dibin
ji pizota dengên wan firavîn dixwin
Û li ser bergeşên xewn û serhişkiyê berfereh dibin.
Tu çû..
Gotinên te ne dûman bûn
Gotinên te reh in
xwe bi koka xakê ve berdidin.
Sinbilek bûn û
ba dilorandin
Deriyên welêt diparêzin
da ku xayintî derbas nebe.
Tu çû…
Lê helbestên te
hîn jî li ber pencereyan xilmaş dibin
bi stranan şiyar bibin,
Û ji her kesê ku
li ser riyên jiyanê diwestin
û hema dikin bikevin re
dibin gopal.
Niha
Heye ku tu bi dizîka di guhê bê de dibêjî:
“Ez li vir im…
Li vir..
Ne zincîr, ne bend
Li vir.
Helbest e
Helbest e û
çavên xwe vedike
her û her vedike.”
