Bajarên pengirî , Bîranînên ne rewa .. Du Helbest

TEMOZ ŞEMALΠ

 Bîranînên ne rewa

Û tenê
di bilindiya bilind de
stêr digerîn
û heyv dikenî.
Tenê
di bilindahiya bilind de,
çavên hêvîdar  li dûriyê
weke perwîn û gelawêjê
bê deng diqêrîn;
fîgana pêrgîniyê
şa dikirin

lê gurpîna dila
sar lêdida.
Bi zincîreke
dirêjtirî jiyanê
hest û daxwaz
beste bûn
û çar segên har
ji çar aliyan ve
pê de direwîn,
çavên mamizî
bi nirînên avis
giyan didan ala bangîniyê:
Dê were, dê were
ey çîvçîva serçeyên sibehê
ey helbesta şevên dirêj
 bêyî te
pinpinîkên buharê dilzarin,
û kulîlk bê bihn û rengin;
erê ez dizanim
rê dûr e
û barê zincîra
giran e,
ev xûdana eniya min
bûye deryayê evînê
ya pêl girgînî
ji parsiyên evîna kurmancî
keştiya hêviyên me
ez ava dikim
û dibim keştîvanê
hewesên gerok
weke:Gilgamêş
li jiyaneke bêdawî
digerî,
ez jî, li rewrewka çavên te
digerim.
Her ku ji perava
bîranînên me li Ziravkê çandine
ez bidûr dikevim
sîpêlên nekokî
di hunavên pêşerojê de
vedimirin.
Riya dûr li ber çavên min
geh rast dibe;
geh winda dibe,
xewna xeydok
ber bi dawiyê ve direve
xewn sar dibe
xewn nişkava
bi ahînên keçikeke şeyda re
winda dibe.
Û tenê
di bilindiya bilind de
çar dîwarên bilind
bîranînên nerewa
diguvaştin.