Sîbera sîwanên Hêsan.

Tengezar Marînî

Rê çendî xweş in, bê dawî
Roj çendî nexweş in, bêy şev!
Xweska min û te, hev av bidaya,
ji zimanê bo ziman, min û te,
me hev wergeranda.

Baran dibare,
pişkujên baranê,
pişkên baran, serê pencereya me gêj kir
pizrûk, pizrûk
û pencere?
Min û te pir nizim xwe ava bikira.
Ev zemîn avis e, bi kulan.
Ji belngaziya vê rewşê, dilê xewnhezan şikest,
ê min û te jî…
Ez û te berdewamiya bêdengiyê ne.
Tu awirên min,
ez henaseya te werdigerênim.
Eve peymana di navbera me de,
navê min û te li ser giyayê girê gundê me, şînhat …
Binêre
Di nav wan du pêlên har de,
serê zarokî kurd diyar dibe.
Bîranîn sosineke avî ye.
Ez bê sîwan im,
tu bê sîwan î,
ber bi êşê ve diherikin
gerdûn padîşahiya agirekî kevnar e
melodiyek berbangê dişikîne
û roj nû bi gêjbûnê şiyar dibe
lerizînek bêhempa laşên me girt.