M. Bengo
Carekê şêr ji xwe re rêçek karwanan naskirbû, her karwanek dihat êrîşî karwan dikir wan jî ji neçarî berxek yan miyek didane şêr da ku derbasbin. Dem derbasbû, rojekê karwan kerekî gurî, ku bêkêr bibû, dan şêr û derbasbûn. Şêr li ker nêrî , dilê wî nçû goştê ker, diber xwede got ( bera bimîne ta rengê xwe vede û hinek goşt bigre) hêdî hêdî ker rengê xwe veda û hatserxwe , lê pêre pêre dostaniyek dinavbera wî û şêr de çêdibû, ji ber wilo şêr nema xwest ku wî bixwe. Ker ma bi şêr re, tirsa xwe avêt û mêrko çavlixweket ji şêr re got :
Ev demeke dirêj tu êrîşî karwanan dike û ez li serê vî carî li hêviya te dimînim, ji niha û pêde ezê êrîş bikim û tu li hêviya min be.
Şêr çiqasî gotê çênabe, lê ker li serê xwe siwarbû û got :
Ma tu çi dike, ez dibînim, tenê tu bi ber karwan de baz dide û li wan dizûre.
Dîsa şêr li ber gerya, lê ker ji ya xwe daneket.
Bi bilinbûna tîrêjên rokê re, pêjnek hat, ji dûr serê karwan xuya bû. Dema ku kerwan nêzîk bû, şêr ji ker pirsî:
Tu hîn li ser ya xwe ye?
Ker bi ken lê vegerand : tê anha bibîne bê êrîşê kera çawane.
Ker berê xwe da karwan bi bez û zirezir, nêzîkayî li karwan kir, li hev nerîn , yekî ji wan got:
Ka wî bigrin baş xuyaye, emê hinek bar lêkin.
Ker girtin bar lêkirin û bi dû qantirekî ve girêdan. Ker bi melûlî, dibinçavan re lê şêr nêrî. Şêr bi girnijandin gotê:
Tu vergeriya kerê berê.
Dîsa şêr li ber gerya, lê ker ji ya xwe daneket.
Bi bilinbûna tîrêjên rokê re, pêjnek hat, ji dûr serê karwan xuya bû. Dema ku kerwan nêzîk bû, şêr ji ker pirsî:
Tu hîn li ser ya xwe ye?
Ker bi ken lê vegerand : tê anha bibîne bê êrîşê kera çawane.
Ker berê xwe da karwan bi bez û zirezir, nêzîkayî li karwan kir, li hev nerîn , yekî ji wan got:
Ka wî bigrin baş xuyaye, emê hinek bar lêkin.
Ker girtin bar lêkirin û bi dû qantirekî ve girêdan. Ker bi melûlî, dibinçavan re lê şêr nêrî. Şêr bi girnijandin gotê:
Tu vergeriya kerê berê.
