Hosên Mohemed Hosên Keleş ço be rehmeta

  Seydayê keleş helbestvanê navdar ço be rehmeta xudê riha vî şad û rêka vî bedevam em jî bi bona vê xem mezin serxweşiyê dijina binemala rehmetî û hemî daxdarê mergê Keleş

Seyid Feysel Moctevî

Keleş li sala 1930ê li gundê Bezgor li menteqa Mêrdînê li Tirka de hate dinyayê ev hêj zarû bû ku daybabê vî çone be rehmeta xudê Keleş li naw gundê merzê Tirk û Sûryê de vek Ker Erebiye , Xezne , Ker Koy zideganî kiriye û vek hemû zarûkên devra xwe gund gund geriyaye û dersa melatiyê xandiye û piştî tevav kirina dersa dîn  şola melatiyê nekiriye û bu guzerana jîna xwe dest avêtiye felahetê.
Ceger Xwîn vek rewşenbîrekî mezin li nivîsînê Keleş teisîr danîn û bû sebeb ku Keleş helbestên xwe bike vesîleyek bu rewşenbîriya gelê xwe û helbestên vî rêka millet kurd xwe re kire armanc.
Şolên ciwakî û siyasiye Keleş evanen :
Endamê paye berze partiya Demokirate Sûryê
Endamê fêrkirina zimanê kurdî ya Ceger Xwîn
Endamê mihrecana helbestên kurdî ku hemû salan li Sûryê tête danan
Endamê lêjneya islaha zimanê kurdî
Li sala 2002 xelatê Ceger Xwîn vergirt
 
Pirtûkê vî yê hatnî çap kirin :
طريق الشعب
نحن والاعداء
آلام الامة
Berhemên xetiye vî evanen :
النضال
حلبجه
الفجر
بستان
الامل
حكم وامثال كردي
ملاكراتي

Nameyek Seydayê Keleş re

Mamê Keleş ez Feysel,pêncan li çilan zêde
Omrê mine yê zêde,bê xud diçe bê behre

Reş nîne nizarê min[1], mûyek binê befrê da
Ez ketme beraşan da, ser sipye wekî are

Bîstan dibe derbazbe,singê Sine da mame
Dûrim ji dilarama,Dil pir kul û vêrane

Min arezû ma dil da,Mamê xwe ziyaret kim
Çerxê newekir rêka,Qamûşlo û Amude

Gencî[2]tu li me Seyda,em dûr li gencê ne
Renca ku te kêşayî,bêhna vê mire miske

Helbestê şirîne te melhem li dilê kurda
Ev bang û selayê te[3]qîrînê Cegerxwîne
Zevyê tu nekêlînî,nakevte bi dexl û dan
Mehrûm neke dengê xwe,Efrînê û Amûde

Dîsa were ser texte,binvîse perêmalan
Mala me bi xetê xwe,rindane bitevzîne

Heyfe bibitin xamûş tavek li serê rewşen
Ser nabe beden bîr ke,ta sir nekeve têde

Xazî mi dixast îro,derbanê derê şeh bam
Tirsim ku nebînim ez,dîtin bi qiyamet be

Dinya dibe kafînêt,dildar bi gep mane
Şahê mi wezîn lavo,ez bo çetekê mame

Vêbkem mi miheya bû,heyva mi nepeyda bû
Nakevte bi neynûkê, kê dê li mi peyda ke?

Mêyla vî nizanim ez ta kaxezekê rêkim
Şandek li silavê xweş,pê deste gulê jêre

Şikna mi kete her kê pirsa te li vî min kir
Destê mi bidaman bû bo her kesekê pêre