Yilmaz Güney

Bavê Zozanê
 
Yilmaz
Guney xwedayê13 xelatên giranbiha ji wan jî xelata festîvala Cannê – France di
1982 de wiha dibêje: ((Hevalno, êş û tadayî, zor û belengazî, xwîn û girî ne
qedera gelê Kurde. Em vê qederê redikin em vê qederê qebûl nakin, em naxwazin
zarokên welatekî bindestbin ku ji çar aliyan ve hatiye
dagîrkirin. Em dixwazin bibin zarokên welatekî serbixwe û yekgirtî yê Kurdan
,bibin zarokên Kurdistanê, em dixwazin li ser axa xwe bi zimanê xwe stranên
evîn û azadiyê bêjin.

Em dixwazin cîhana xwe bi destê xwe bistrên û ji nûve avabikin û em dixwazin li ser axa xwe,bin ala xwe serbixwe û azad bijîn. )) Bi rastî Yilmaz Guney em Kurd bi cîhanê tevayî dane naskirin di riya wan filimên xwey naz ku êşa miletê xwe têde dirêse mîna : Rê, Kerî, Dîwar ,Hêvî, Yênbazdayî, Kabûs, Bav, Zilamekî kirêt, Gurên birçî, Seyd Xan, Sibe roja dawîye, Dijmin, Tehlî, Zarokin ji vî welatî, Dema tûtinê, Şahê şahan, Bazê birîndar, Şahê têr, Ez bi fîşekan têknaçim. Ew bixwe wek em zanin nivîskar û ekter û dahênerê filimên xwe bû, dibêje:Min dikarîbû sînaroyên filmê xwe bi kurdî binvîsim,lê hemî lîstikvan wê hatibana girtin. Pir caran hate girtin, tevaya salên cezayê wî gihiştin 155 sal zindan, digot min dikarîbû ji zindanê birevim lê min nedixwest qene ji welatê xwe dernekevim. Hevjîna wî dibêje:16 salan pêre mam deh ji wan Yilmaz di zindanê de bûrandin timî demença wî di bin balîfê de bû . Lawikê wîna jî dibêje:Her heftî seqa çawa be, di bin berfê de di çile de em diçûn serdana bavê xwe li zindanê, dîwêr di navbera mede bû, me ji pişt hasinan ve ew didît, bavo digot hingî ji min ditirsin ewqas direh danîne. Ta sala 1980 Yilmaz bi revê ne dirama lê piştî conta leşkerî destê xwe danî ser hemî karên wî û filimên wî jî qedexe kirin tevlî ku sed sal ceza jî danê , nû bi bazdanê mijûl bû, lê ne qeydan û ne jî paseportan ew aciz nedikir wisa zindan jî kiribû zanîngeh. Xwedayê sînema rastiyê li Edenê sala1.4.1937 çêbû ,û di sala 9.9.1984 canê şêrîn da û li goristana navdaran li France hate veşartin. 
 

شارك المقال :

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

اقرأ أيضاً ...

Çîrok: Mihemedxêr Umer

Werger: Fewaz Ebdê

Hecî Dawûd, xwedî rûberin fereh ji zeviyên çandiniyê ye, bi qencî di herêmê de deng daye û hatiye naskirin, û hezkirina wî cihê xwe di dilê me de girtibû. Wî mala xwe ya kevn bi hewşa fereh re, kir depoya berhemên xwe û hinek alavên…

Mizgîn Hesko

Bi tenê
Di Derazînka hezkirinê de
Şaxekî erxewanî
Dilê bêdeng…!
Di navbera asîmên û zemînê de
Gelawêj
Ez…
Helawistî dimînim…!
Û dil…
Û dilê min î lal
Bişkoja bi roniyê mest…!
Çi raz e…?
Çi huner û fîlbaz e…?
Spêdeyan…
Dilkê dil ji nav sîtavan
Û ji cîgehên asê…
Ber bi xwe ve dibe…?!
Çi raz…
Çi ristesaz û rewannaz e…?
Hiş wêran dike û dergehê rewanbêjiyê
Bi…

SIMKO botanî

Li cîhan cejn û seyrane
Lê welatêm bê jiyane
Welatek jar û perîşan
Navê wê jî kurdistane
Nav li ba min pir şêrîne
j‘ber ko xaka wê zêrîne
Maye tenê li cîhanê
Milet hêjî Ber gumane
Li ser wê her bi fîxanim
Bêyî wê tim dil bi janim
Bi kul û derd û nalînim
Dijmin lime kir talane
Boçî dijmin dike talan
Li…

Fewaz Ebdê

Dibistana me ya ji kelpîçan

li hewşa wê

nigên me

weke rehên biçûk

di nav çamûrê de diçikilîn.

Em dikeniyan

dibezîn

û lênûs ji me re dibûn bask.

Banê dibistanê dilop dikirin

dilop.. dilop

mîna ku asman jî

bi…