Mehmûd
Badilî
Badilî
Nuha..
çik
sayî ye asîmanê te
sayî ye asîmanê te
nema
ewr li asoyên te
ewr li asoyên te
difirin.
nema kevok paskên xwe
bi xunava heyva te
dişon.
Te barana xwe
li çi deverê ji bîr kiriye…
û di çi dilî de
te mija xwe nuxamtiye.
Anuha..
ez û çend kalemêr
li ber taweşiya serma destê te,
siya dîwaran
li zuhabûna xweziyê
dibanînin
û keçikên te
di zîqezîqa toza te de
weke şilfiya nan
li peyarên te yên bêxwedî
peyvên tazî dialêsin.
Ma tu hîna ji şewatê
şiyar nebûyî..?
va kitana pîrka min
li serê wê sor dibe..!.
Dibe ku tu bi pirsî
çima hechecîk
nema li ser têlên çekên me
xwe datînin..?
ma ne pîrejinên te jî
nema wek berê
çîrokan ji razên avê
dirêsin
û dilê xortan
ji sîngên wan bar kirine
hema ez û ne yekî dîtir
nema zimanê min
digere ku
bêjim xanima xwe:
Hîna ji te hezdikim.
Duh,
berî taya vê helbestê bihinekî
zemîn dibin lingê min de
digiriya,
hêsir û azar
bi bejîbûna laşê ba ve
hildikşiya.
Ji xwe min nizanîbû
kuzlikên te jî hene
û min nizanîbû
ku ez û tu wek hev
li tiştan nanerin
lê min digot qey
em wek hev ji her tiştî hez dikin.
Loma di vê êvara çekur de
dîsa tu li bîra min hat
dibe ku sedem êşa tiliya min be
herdem gulên sorî çelmisî
êşa vê tiliyê diarihînin.
Tiliya min bi kule,
de carekê tenê
bi ser vê tiliya kul de
bimîze.
