(Di șîna hevalê Minî hêja M.Amîn Cemal de..)
bîanîna kuçkirina te ji bîr nabe?…
Lewend Dalînî
Çi cara ku ez li turikê xwey zarokîyê
Gerîbûm
Min nameyeke te têde didît
Û çi cara min li neynika
Dîroka xortaniyê
Dinêrî
Di xameya min de
Zelal xuya dibûn
Û
Şehsiwarek bi çek
Di meyda cirîdê de
Hatû çûnek
Dikir
Bingihê mafetiya mirovan
Di dilê tede
Şax berdabûn
Û dozeca netewî
Hîna ji zikmakiyê de
Te mihtibû
Û weke leylaneke bê sînor
Te sînor derbasdikirin
Suxtebûna me ji mêrgên
Seydayê nemir Cegerxwîn;
Şîn dihatin
Û zemên kokê
Bi hostayî dihatin
Kêşan
Meydana tevgerê li te
teng dihat
Û şaxên te
Ber bi xaka azad ve;
Mêl dibûn
Weke Cûdî
Sawîrê teyî bi çirîsk
Serî hildida
Û gemiya te
Dest bi qunaxên nû
Dikir
Malpera te hin bi hin şîn dibû
Û hogirîtî fereh gera xwe
Dikir
Nunerê bê dengiya te
Deng didan
Û ala kurdewariyê
Gurr dikirin
Sîmirê tey bi hiner
Fireke fereh di da
Bilind dirêst
Û şan dikir
Roj bi roj
Asîmanê te ber bi bê sînoriyê de
Koç dibir
Û stêrikên te
Zîz dibûn
Mûma qederê li te gerî
Û nav û nîşanên te
Girt
Kolan bi kola tevn û davikin xwe
Rist
Û zemên xwe
Şidandin
Rê û deryanekên te
Kor kirin û peyala koçkirinê
Dinûşt
Stêreka tey bi şan rijand
Û taristaneke reş
Perda xwe berda
Xwar
Nameya şînê
Şiyande çapê
Û dilê me weke keleka deryayê
Hejî
Laşê nazik û nazdar
Bêcan raste rast
Pêrgî me bû
Û rayên şahiyê ji dilan
Hatin qetandin
Berxwedanên me bêsemax
Kirin
Û rewana dilan
Westakir û dest bi dest
Dida kuştin
