Hevalo…. koçrê Min

 Lewend  Dalînî

Çi cara ku ez li turikê xwey zarokîyê
Gerîbûm
Min nameyeke te têde didît
Û çi cara min li neynika
Dîroka xortaniyê
Dinêrî

Sînorên berxwedanên tey netewî
Di xameya min de
Zelal xuya dibûn
Û
Şehsiwarek bi çek
Di meyda cirîdê de
Hatû çûnek
Dikir

Bingihê mafetiya mirovan
Di dilê tede
Şax berdabûn
Û dozeca netewî
Hîna ji zikmakiyê de
Te mihtibû
Û weke leylaneke bê sînor
Te sînor derbasdikirin

Suxtebûna me ji mêrgên
Seydayê nemir Cegerxwîn;
Şîn dihatin
Û zemên kokê
Bi hostayî dihatin
Kêşan

Meydana tevgerê li te
teng dihat
Û şaxên te
Ber bi xaka azad ve;
Mêl dibûn

Weke Cûdî
Sawîrê teyî bi çirîsk
Serî hildida
Û gemiya te
Dest bi qunaxên nû
Dikir

Malpera te hin bi hin şîn dibû
Û hogirîtî fereh gera xwe
Dikir
Nunerê bê dengiya te
Deng didan
Û ala kurdewariyê
Gurr dikirin

Sîmirê tey bi hiner
Fireke fereh di da
Bilind dirêst
Û şan dikir

Roj bi roj
Asîmanê te ber bi bê sînoriyê de
Koç dibir
Û stêrikên te
Zîz dibûn

Mûma qederê li te gerî
Û nav û nîşanên te
Girt

Kolan bi kola tevn û davikin xwe
Rist
Û zemên xwe
Şidandin

Rê û deryanekên te
Kor kirin û peyala koçkirinê
Dinûşt

Stêreka tey bi şan rijand
Û taristaneke reş
Perda xwe berda
Xwar

Nameya şînê
Şiyande çapê
Û dilê me weke keleka deryayê
Hejî

Laşê nazik û nazdar
Bêcan raste rast
Pêrgî me bû
Û rayên şahiyê ji dilan
Hatin qetandin

Berxwedanên me bêsemax
Kirin
Û rewana dilan
Westakir û dest bi dest
Dida kuştin