Mehmûd BadilîZarok xunçeyên jiyanêne, gernijîn û giriyê wan tiştekî xwedayî ye, kişwer û cîhana wan cuda û têvile ji ya hemî bûnewerên jiyanê.
Zarok wek hemî bûneweran ew jî dimirin, ew mirina narvînî ya ku mirov tucarî nikare wê rawestîne, yan wê ji jiyanê veqetîne, ji xwe weku jiyan heqe, wisa mirin jî heqe, em neçarin ku mirinê bi pejirînin, lê mirin tale, mirin her tiştê mirov bi xwe re dibe, tenê bîranînan dihêle.
Em di henteşa koçberiya mirovê xwe de çi mezin çi biçûk, hêsiran dibarînin, û xemgîniyê dirêsin, û yên bêhtir diêşin dayik û bavên ku jiyana zarokekî xwe wenda dikin, û baş têdigihêjin ku dema mirin jiyana zaroka wan direvîne, qet nema li wan vedigere, nema ne bi girî û ne bi gernijandina wî/wê şa dibe, wisa ta çend heftî û meh û sal di ser re derbas dibin tenê wêne û bîranîn dimînin.
Lê mirin ya ku ne hiş, û ne pertûkên asîmanî, û ne mirovatî, û ne destûr û yasayên cîhanê bi tevayî wê dipejirînin, ew mirina ku bi destê mirovan bi xwe dibe.
Nuha ez van çend gotinan dinivîsim, li ber çavê xwedê û mirovantiyê datînim, ku di henteşa şoreşa Sûrî de ya ku ji bêhtirî salekê ve lidare, bi sedan zarok hatine kuştin, û kuştina mirovan bûye wek her tiştekî arzan û bêkêr.
Di felsefeya zanîn û perwerdeya rêjîma Sûrî de, zarok û ciwan û mirov bi tevayî sitûna paşeroja welêt bûn, ev çi derewek mezin bû! çi xapandineke bê çêj û tam bû! nuha her tişt xuyabû, gulên rêjîmê bûne gulle, destê wê kêr û mertalin, himêza wê zevîyên bombeya ye, çavên wê kaniyên şerin, dilê wê kevir û late, giyanê wê pûçe, giyanê keftar û hova ye, ma kî miletê xwe dikuje?! ma kî zarokên xwe serjêdike?! ma kî zengiloka ciwanên xwe ji kokê ve radike..!?.
kuştina zarokan derdekî dine, êş û şewateke dine, birîneke bi kule di kezeba jiyanê de, dê ev birîn û şewat li ser eniya mirovatiyê, û li ser eniya dîroka Sûrî wek muhra dojehê herdem xwîn biçirise. Çav û dil sar û matmayî dimînin derbarî vê kuştina rojane, çav kaniyên hêsira ne, û dil kaniyên sozî yê ne, mane derçûna sozî yê yeke, ji xwe tenikbûna hestê mirov tiştekî xwezayî ye, lê ew çi heste yê ku dikare xwe li ber kuştina zarokan ragire, ew çi hişin yên ku fermana kuştinê didin, ew çi destin yên ku kêrê datînin ser qirika zarokan, ew çi çavin yên ku tifingê li sîngên tazî nîşan dikin..?
Xemgîniya min girane, wisa xemgîniya dayik û bavên ku zarokên wan têne kuştin, de bila hêsiran bibarînin, û li meydanan biqêrin, tucarî ji wan re nebêjin negirîn, çiku girî bi xwe dermane, nemaze dema ku ji bo kesên mirov wan wenda dike, girî êş û derdê hundirê mirov dişo, girî hêz û aramiyê dide mirov ku dîsa jiyana xwe berdewam bike, û jiyaneke nû destpêbike.
Bêguman kuştina zarokan gunehkariyeke pirr mezine, çiku zarok bi xwe buhiştin li ser rûkê zemînê, zarok roniya paşerojêne, zarok şemalin li gêdûkên tariyê.
Lê mirin ya ku ne hiş, û ne pertûkên asîmanî, û ne mirovatî, û ne destûr û yasayên cîhanê bi tevayî wê dipejirînin, ew mirina ku bi destê mirovan bi xwe dibe.
Nuha ez van çend gotinan dinivîsim, li ber çavê xwedê û mirovantiyê datînim, ku di henteşa şoreşa Sûrî de ya ku ji bêhtirî salekê ve lidare, bi sedan zarok hatine kuştin, û kuştina mirovan bûye wek her tiştekî arzan û bêkêr.
Di felsefeya zanîn û perwerdeya rêjîma Sûrî de, zarok û ciwan û mirov bi tevayî sitûna paşeroja welêt bûn, ev çi derewek mezin bû! çi xapandineke bê çêj û tam bû! nuha her tişt xuyabû, gulên rêjîmê bûne gulle, destê wê kêr û mertalin, himêza wê zevîyên bombeya ye, çavên wê kaniyên şerin, dilê wê kevir û late, giyanê wê pûçe, giyanê keftar û hova ye, ma kî miletê xwe dikuje?! ma kî zarokên xwe serjêdike?! ma kî zengiloka ciwanên xwe ji kokê ve radike..!?.
kuştina zarokan derdekî dine, êş û şewateke dine, birîneke bi kule di kezeba jiyanê de, dê ev birîn û şewat li ser eniya mirovatiyê, û li ser eniya dîroka Sûrî wek muhra dojehê herdem xwîn biçirise. Çav û dil sar û matmayî dimînin derbarî vê kuştina rojane, çav kaniyên hêsira ne, û dil kaniyên sozî yê ne, mane derçûna sozî yê yeke, ji xwe tenikbûna hestê mirov tiştekî xwezayî ye, lê ew çi heste yê ku dikare xwe li ber kuştina zarokan ragire, ew çi hişin yên ku fermana kuştinê didin, ew çi destin yên ku kêrê datînin ser qirika zarokan, ew çi çavin yên ku tifingê li sîngên tazî nîşan dikin..?
Xemgîniya min girane, wisa xemgîniya dayik û bavên ku zarokên wan têne kuştin, de bila hêsiran bibarînin, û li meydanan biqêrin, tucarî ji wan re nebêjin negirîn, çiku girî bi xwe dermane, nemaze dema ku ji bo kesên mirov wan wenda dike, girî êş û derdê hundirê mirov dişo, girî hêz û aramiyê dide mirov ku dîsa jiyana xwe berdewam bike, û jiyaneke nû destpêbike.
Bêguman kuştina zarokan gunehkariyeke pirr mezine, çiku zarok bi xwe buhiştin li ser rûkê zemînê, zarok roniya paşerojêne, zarok şemalin li gêdûkên tariyê.
Dibêjin şoreş serê zarokên xwe dixwe, lê zarokên şehîd tucarî namirin, bêhna pakrewaniya wan disûrike giyanê ax û av û agir, û bayê welêt, disûrike giyanê dara azadiyê, ev dara ku bi kuştin û xwîn û hêsiran tê avdan, ev dar mîna gernijîna zarokan dê herdem ji azadiyê re ber bide û bistirê.
