Xwedan doz im


Mihemed Eliyê Hesso

Kevokên kedî … xwe li ber te xistin … te lêv qurmiçand
Bê şerm û fedî … lê nebû xwedî … wilo çûn û çûn
Man dilşikestî … êdî ne ponij … ma girara rij

Dilê têr evîn … tevde bû bi xwîn … bes xewna bibîn
Axivîn birîn … koça barkirin … tu ma li wara
Destê bin kevir … te b` serê xwe kir … neke çirre çirr
Çavên reş belek … ew zilfên xelek … ew bejna bala
Rinda hevala … te dev jê berda … pere pê neda … ma destê vala
Ji mêj ve derfet … bi destê te ket … qîma te nehat
Tu bi dû neket … çima malneket?
Ka zendan vemal … temenê te çû … vaye heştê sal
Wilo ma betal … bê xaltîk û xal
Kovan û keser … wer ma der bi der
Na, ne sêwî me … ez ne rêwî me
Tîşkê Cûdî me … tije hêvî me … tê dighêm kîme
Bê erê û na …wek gava pêşîn … bi vîn û biryar
Li dozê biger … li dor  xwe nener … dostê can bi can … tim li wî veger
Welatê pîroz … hizza axa te, min ew berneda
Min ew derneda … tê nabuhêrim … radest nabim ez
Destegul min girt, evîna dayê … jê venagerim
Cîhan hilweşe … ez jê nagerim
Xwedî doz im ez … tevde hinerim
Bi coş û şadî … heya azadî
Heya mirinê … çav li kirinê.

21.03.2009

شارك المقال :

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

اقرأ أيضاً ...

Li gorî PDKT’ê, avakirina ku bi navê “Bakur-Rojhilata Sûriyê” tê binavkirin, projeyeke ewlehiyê ya derbasdar û taktîkî ye ku bi pêşengiya Dewletên Yekbûyî yên Amerîkayê hatiye şekilandin. Ev proje di tu qonaxê de mafên neteweyî yên gelê Kurd bi awayekî stratejîk û siyasal garantî nekiriye. Ji ber vê yekê, ku îro pêvajoyekî şikestinê…

Bizava Aştîya Navxweyî (BAN) sazîyeka sivîl e ku ji rewşenbîr, mafnas û akademîsyenên li Kurdistanê û dîyasporayê ne, pêk hatîye; bûyerên xeternak ku li taxên kurdnişîn ên Şêx Meqsûd û Eşrefîyeyê di van rojên dawî da pêk hatin, ji nêz ve dişopîne û bı tundi şermezar dike.
Di van bûyeran da, ev taxên kurdnişîn bi tank…

Mihemed Hemo

Kê ji dil de hezkiribe, êdî bawer nake ku xeraptrîn; jiyana cengêye.

Raste! Şer dikare laşan bêxîne, lê hezkirin jî dikare, rûmetê bêxîne.

Hezkirin di welatê me de wek Çokelatê erzan e: bi kaxetên ciwan tên pêçan, lê zû bi meran de vedidin; li şûna ku merov dilxweş bik, merov dicersîne.

Ger merov bi qurbaniyên evînê hest bibe, hêstirên xwe ji qurbanên qeza û cengan re namînin.

Demekê min kompaniyek li Hewlêrê bi rê ve dibir. Karmendekî me li deriyê min da û got:

Mamoste, keçek Sûrî bi tenê ye, doza kar dike.

Min got:

Başe, ger wisa ye, guneh e, bila kar bike!

Turbîlekê bide dest wê xortê di metbexê de û metbexê bide destê keçikê!

Min jî wisa, bi dilnermî, kompaniyê bi rê ve dibir; ne bi duristî.

Roja din ez çûm kar. Gava ez ketim deriyê bîroya xwe, min dît her tişt pak û li hevhatiye. Ez pêhest bûm ku destekî nû ketîye nivîsgeha min. Min ji karmendekê re got:

Çi bi nivîsgeha min hatî?

Wê bi berkenkî şermokî got:

Ew keça Sûrî ya ku nû ketîye kar, pak kirî.

Hîn em daxfîn. Wê karmenda nû qehwe ji me re anî.

Fewaz EBDÊ

Em hîn jî li ser rêçikên xwaromaro dimeşin,

Em û rekeh li hev banîne

Çi rengê wê be

Bi çi şêweyî be;

çi ji hesinê neteweyî

û çi ji zêrê olî be.

Lê em ;

Em…