pêkenokek ji ofîsa min

Dr. Alan Kikani

Berî du salan rojekê Dengbêj Baqî  Xido yê rehmetî  hat Ofîsa min, nexweş bû, piştî min ew dît û dermanê wî dayê. Min jêre got apê Baqî, bila xêra te be ka tu ji biraziyê xwe ra tiştekî bêje ku ez hinekî  pê bikenim. Ji min re got:

 „Berî pêncî sal ez rojekê çûm bajarê Riha yê, ez li Ordiyê li Seyare yê siwar bûm û me riya Riha yê girt û em di çûn.
Îcar ji kortifaqiyê re bi rê de pîreka heftê salî jî siwar bû, hat li kêleka min rûnişt. Ajovan jî kaseta min avêt Teyîbê û deng hilda.

Îcar ew ê pîra ku min nas nedikir, min dît ew pêra girya û got: “Ez qurbana te bim Baqî, xweziya berî ku ez bimrim min carekî te bidîta.

Min jêra got, pîrê eger ku tu niha Baqî bibînî gelo tu wî nas dikî ?

-Pîrê got kurê min ma ez ê çawa nas bikim. Min caran ew neditiye ku ez nas bikim!

Min jêre got anê Baqî ez im.

-Pîrê got na tu heneka dikî.

Min got anê bi Xwedê Baqî ez im.

-Min dît pîrê baş li min meze kir û got: Tifoooo li te be… Xweziya min tim dengê te bibihîsta, lê ticarê te nedîta. Welahî min digot qey niha Baqî zilamekî çiqas xweşik û bedew e, lê min rebena Xwedê nizanibû ev qirdikê hane!…

شارك المقال :

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

اقرأ أيضاً ...

Li gorî PDKT’ê, avakirina ku bi navê “Bakur-Rojhilata Sûriyê” tê binavkirin, projeyeke ewlehiyê ya derbasdar û taktîkî ye ku bi pêşengiya Dewletên Yekbûyî yên Amerîkayê hatiye şekilandin. Ev proje di tu qonaxê de mafên neteweyî yên gelê Kurd bi awayekî stratejîk û siyasal garantî nekiriye. Ji ber vê yekê, ku îro pêvajoyekî şikestinê…

Bizava Aştîya Navxweyî (BAN) sazîyeka sivîl e ku ji rewşenbîr, mafnas û akademîsyenên li Kurdistanê û dîyasporayê ne, pêk hatîye; bûyerên xeternak ku li taxên kurdnişîn ên Şêx Meqsûd û Eşrefîyeyê di van rojên dawî da pêk hatin, ji nêz ve dişopîne û bı tundi şermezar dike.
Di van bûyeran da, ev taxên kurdnişîn bi tank…

Mihemed Hemo

Kê ji dil de hezkiribe, êdî bawer nake ku xeraptrîn; jiyana cengêye.

Raste! Şer dikare laşan bêxîne, lê hezkirin jî dikare, rûmetê bêxîne.

Hezkirin di welatê me de wek Çokelatê erzan e: bi kaxetên ciwan tên pêçan, lê zû bi meran de vedidin; li şûna ku merov dilxweş bik, merov dicersîne.

Ger merov bi qurbaniyên evînê hest bibe, hêstirên xwe ji qurbanên qeza û cengan re namînin.

Demekê min kompaniyek li Hewlêrê bi rê ve dibir. Karmendekî me li deriyê min da û got:

Mamoste, keçek Sûrî bi tenê ye, doza kar dike.

Min got:

Başe, ger wisa ye, guneh e, bila kar bike!

Turbîlekê bide dest wê xortê di metbexê de û metbexê bide destê keçikê!

Min jî wisa, bi dilnermî, kompaniyê bi rê ve dibir; ne bi duristî.

Roja din ez çûm kar. Gava ez ketim deriyê bîroya xwe, min dît her tişt pak û li hevhatiye. Ez pêhest bûm ku destekî nû ketîye nivîsgeha min. Min ji karmendekê re got:

Çi bi nivîsgeha min hatî?

Wê bi berkenkî şermokî got:

Ew keça Sûrî ya ku nû ketîye kar, pak kirî.

Hîn em daxfîn. Wê karmenda nû qehwe ji me re anî.

Fewaz EBDÊ

Em hîn jî li ser rêçikên xwaromaro dimeşin,

Em û rekeh li hev banîne

Çi rengê wê be

Bi çi şêweyî be;

çi ji hesinê neteweyî

û çi ji zêrê olî be.

Lê em ;

Em…