Demhat Dêrikî
Esmerê!
Wê bê dengiyê bi dengvedana dilê min bikuje!
Û min bibe wê cîhana xwe ya ji şevên gulgulî.
Dizanim ger tu bikene û peyv ji nava lêvên te biherikin ser qada dengiyê
Yê gul,nêrgiz,beybûn,şîlan û welatê kulilkan serê xwe li ber te biçemînin.
Yê mirî kefenên xwe biçrînin û berê xwe bidin dengvedana şahiya te esmerê.
Erê qurban,erê xanimê canê,ma tu nizanê?
Dengê te dengê vejîna kaniya ne
Dengê te dengê herkandina çem û rûbarane
Dengê te dengê awaza çiyane
Dengê te dengê evînê ye
Dengê te dengê Qamişlo û Dêrika deşta hesinaye
Dengê te dengê serhildana hestên minin esmerê.
Lê tu bê dengî
Tu bûyî padîşaha bê dengiyê
Û ez li vir
Li vî bajarê ku giyan bûyî hişk dar
Hest bûyîn sêwî
Û sond bûyî dirav!
Li vir
Li vî bajarê ku evîn bingor dibe û keziyên kezîdirêjan kêlin
Tebata xwe bi serpêhatiyên dengê te yê ez ji xwe re birîm,tînim.
Şev,gav û kêliyên xwe di wan demên te yê gulgulî de diborînim
Û her xewnên min ji wî dengê te yê îro bê dengbûyî avis dibin
Û di nava dengê te yê ez dibirim şevên xwe
Ez li nava kiras tenikiya xwe dikirim mêhvan û bi ava memikên xwe dişoştim
Û te hemû bêhnxweşiya xwe diyarî canê min dikir esmerê…
Aaaax esmer,ev çi derde?
Derdê te ji bê dengiya welatan girantire
Jana te ji jana axa ziwa jantire
Nalîna te ji nalîna gulçilmisiyan nalîntire
Axîna te ji axîna bê baranê axîntire!..
Ka bêje min esmerê ez çi bikim û çi nekim
Da dengê te hemû bê dengiyan di dengê xwe de wisnda bike?
Jiber ku dengê te koka jîna mine semerê.
