Demhat Dêrikî
Li min bibore canê ger li ber dîwerekê bê deng
Bi tenê,sêwî,bê çare rondikên lewaziyê
Dêmên min dikolin û her kolanek dibe cokeke ji herkandina
Dêmên min dikolin û her kolanek dibe cokeke ji herkandina
Ava derdêşan!
Ma ezê çi bikim canê?
Hezkirina ez li bendê di navbera didanên rizî û bêhn pêketî de
Tê parçekirin û her parçek strana xwezî bi dih distrînê.
Ramûsanên ez li bendê di navbera lêvên qermiçî û kal de dike hawar.
Memikên ku bi salan aşopên min li ser avabûyîn
Di destê biyan awiran de tê guvaştin
Û nalînên wê ez kirime mûmeke helyayî.
Ka,
Me soz dabû piştî şiyarbûna ji xewa sedê salan
Pora te bibe geşbûna gulên biharê,
Bejina te bibe sirûşta feraşîn,
Meşa te bibe xweşiya paşerojê
Û ez li serê agirî bi denegek gur bêjim ev e evîna min!
Lê va ez qedexeme,
Navê te li min qedexeye,
Kenê te li min qedexeye,
Peyvên min li te qedexeye,
Tu li min qedexeyî.
Hooo yara ez bi zindî kirîm gorê,
Te ez kirim pir
Û tu bûyî keça hezkirî di destê derwan de,
Tu bûyî qehebek li meyxanên ku her kêlî destanên xwefiroşiyê lê tên gotin.
Ma tu nabînî canê,
Zarok li kolanên te pêxwas,cilqetyayî li bavên xwe digerin,
Dayikên xwe bi reşgirêdanê pêçayîn
Li ser gorên jibîrbûyî xweliya demê bi serê xwe de dikin.
Lê her ewrên reş te dadiqurtînin canê.
demhatderiki@hotmail.com
