Eymen Bekir
Dirbêsiyê،
ji roja ku tu çûyî
şev li dilê min dirêj bû.
Çirayên hêvî bi yek yek
li nava sînga min vemirîn.
Ez li her derê te digerim،
li dengê bayê، li bîhna baranê،
lê tu nayê،
û navê te li ser dilê min
wek birînek nû dimeşî.
Çavên te
di xewnên min de têne
û her car
ez ji wan bi girî têjim.
Ev evîn çi ye ku
her şev min dijî،
û her roj min dikuje؟
Dirbêsiyê delal،
ez ji te re
ne şert, ne şertandin dixwazim،
tenê carekê
destê xwe bidî destê min
da ev dil bê aramî bimîne.
Dûrbûn
wek darê qelew di nav me de mezin bû،
kû mirinê xwe dixwaze
û jiyana min dihêle.
Ez dizanim
eger tu bibî,
eger tu vegerî،
ev dil ê bi te re
ji nû ve hîn jiyanê bibe.
Dirbêsiyê…
navê te
her şev li ser dilê min
bi xwîn tê nivîsandin.
Û kenênin te wek firiştek
te firandin
Û pûrên te her roj te hûnandîn
Dirbêsiya min…
welatê evînê،
welatê dilê min
Ma ne bese koçberî؟
Ma ne bese penaberî؟
Ma ne bese kovên êş û azar
dilê peqî؟
Dirbêsiya nûjdar
Eymen nexweşe
Kanî tu?
Tu derman
Dirbêsiya dilovan
Êdî min di gora xwe veşêre،
ey dil û can
Dirbêsiya Derman
carêk tenê،
min jî ser sînga xwe Razîn،
wek kepz û çûlbesan
2026/12/26
Sofya
Şîrove (0)