Fewaz Ebdê
Di destpêkê de
Milet ji henasên xwe
cawekî ji hevrêşim dihûna;
Li aliyekî rokek pêve didrût û
li aliyê din lîlandineke dengketî.
Bi hajixwebûn
pêlav di ser siya şehîdan re dimeşiyan
mîna ku xak bi bîranîna wan re binale.
Û ji nişkê ve…
Partî ji zikê tozê derbû
neynikek şikestî
weke rênumayekê bi dest xwe girt û got:
“Emê bi xayinên hundir dest pê bikin”.
Û çû
Di sîngan de, li nêtan
Di çavan de, li kutkutandina sawdar
Û di xewnana de, li ewran
geriya
****
Her fîşekek îmzeyek nû
li ser peymaneke aştiyê bi dijmin re bû
lê kaxez goşt, û dewêt xwîn bû.
û li pişt perdê
rêber
bi pirtika xenceran
kevokek dineqişand
û dikeniya.
**
Di wan şevan de
wan şevên ku em dibûn xelek û agir di ortê de
Dapîra me çîrok ji me re digotin
Çîroka gurê ku fêrî girî bû
Çîroka Binefşa ku bi reh û deyaxa xwe
di ruwê bahozê de li ber xwe da..
Digot: Navê me di bahozê de nivîsandî ye
Lê divê em xwe bi kuç û zinaran bigirin
da ku watekê bidin hebûna xwe..
Em li ber çîrokên wê di xew ve diçûn û
em diketin xewna “ka kengî emê mezin bibin?”
Lê gava rêber mezin bû
Ew çîrok jibîr kirin!
zû bi zû
li çîroka gur
li çîroka Binefşê qulupî
navê xwe yê kurdî binpê kir
ew navê ku
Dapîrê bi tirs
li ber roniya çirake lerzok
bilêv dikir
zaroktoya xwe ya bi tayên hêviyan neqişandî
avêt pişt xwe û lê nezîvirî
û sirûda xwe bi zimanê wan nivîsî
zimanê ewên ku dest danîn ser nan û stiranên me!
*****
Piştî sîh salî ji jibîrkirina wateyê
Piştî ku peyv di salona bendewariyê de bûn hema vedengek
Di şeva sêyemîn a piştî hilweşîna rastiyê de
rêber ji kortalê derket
ronî ji çavan reviya bû
toza axê li ser eniyê bû
ne gulîneyên serkeftinê.
destên xwe bilind kirin
mîna ku mifteyên têkçûna xwe radestî asîmên bike
û bi dengê helbestvanekî sirgûnkirî got:
“Dema lihevhatinê hatiye… De em her tiştî jibîr bikin.”
Lê dîwaran pistepist ezber dikirin
pirtûkxane hatin şewitandin
bi xweliya wan kepsulên “aştîyê” dagirtin
zarok fêr kirin ku bêdengî welat e
û çi kesê bi azadî henasekê bikşîne… xayîn e.
Partiyê fîşekên xwe avêtin neynikê,
wêne
berî ku werin daliqandin
mirin,
bîrdank li ser qiraxa sirûdeke çiryayî mir
û ba bû du beş:
beşek bû henase, da em pê bijîn
û beşek em pê
bi zimanekî şayîk
mirina xwe dinivîsin..
*****
Li quncika dîmenê:
Zilamekî bêdêm
aleke spî ku xwîn jê diniqute
hildigirtiye…
bi dengekî qedîfe diqîre:
“Em aştî ne, em demokrasî ne, em biratî ne.”
Lê rokê bi mendehoşî birhên xwe bilind kirin
şehîd ji bin axê girnijîn û gotin:
“Ev ne rêber e…
Ev têla ku dijmin cilên xwe li ser radixin
û hîna bêhna wî ne çikiyaye.”
*****
Di dawiya xewnê de
zarokê tirsgirtî kulîlkek
di devê lûla tifingê de dît…
û giriya.
Ne ji ber ku tê negihişt giriya
lê ji ber ku tirs ji xewnê zelaltir bû.
******
