Sal 1980î bû, tîpên Kurdî ên latînî ji bo min ji hêla mamoste Abdulkerîm Abdulkerîm Xelef hatin nivîsandin, berî ewê hingê min bi tîpên aramî derbirrîna hestên xwe dikir….
Piştî ko ez ji ewê reşbelekê tîpên latînî hîn bûm, min hin pirtûkên destpêkî li ser zimên peyda kirin, ji wan jî pirtûka M. Berzencî, lê bi naskirina rêzdar Mecîdê Xezê (Pirtûkxaneya gerok) wisa me nav li wî dikir, êdî nema bidestxistina pirtûkan li ser min aloz bû…
Li mala Mecîdê Xezê min û mamoste Salih Heydo ji nêzîk ve hev nas kir, tev ko berê jî min ew dinasî, lê ne di rêka zimanê Kurdî û dana hin waneyên cografiya Kurdistanê ko min sude ji wî wergirt, me bêtir hev nas kir. Em bûn hevalên hev û çûn û hatina me pir çêbû, hem jî komek ji ciwanên hevalên min ji wan jî kak Mustefa Abdulla. Qasim Abdulah, Selahê Hecî Xelef û Mele Ebdilwehab EZIZ… h.d, digel çend helbestvanên mîna seydayê Tîrêj, Ibrahîm Reşo û Mehmûdê Mele Sebrî, hêj nav hene, ewê hingê erê em ne pir bûn, lê em kartêker bûn… Tevgereka pir hêja ji bo zimanê Kurdî me dikir.
Nuha piştî 40-45 salan rewş pir hatiye guhartin, şad im ko dibistan, peymangeh û zanîngehên Kurdî ez li Rojavayê Kurdistanê dibînim… Pir ji bo me balkêş bû ko em kovareka Kurdî bibînin, lê evro em jiyaneka din dibînin. Ez bi dil û can piştgiriya wan dikim û li gelek zanîngehan hevalên min jî hene, em berdewam di têkiliyan de ne, bi hezkirin û dilsozî ji wan re piştgir im…
Di dawî de dixwazim bibêjim ev roja zimên bi saya Mîr Celadet Bedirxan ko hejmara yekem ji kovara Hawarê di 15ê gulana 1932an li paytexta Sûriyê derxistiye, rewanê wî ê pîroz di her tîpeka Kurdî de em bibîr tînin…
Roja Zimanê Kurdî li hemû Kurdan pîroz be…
15.05.2025
