Konê Reş
Gundî bû. Zaroktiya xwe li gund derbas dikir.. Şaristanî nedêtibû.. Bajar nedîtibûn.. Navê Qamişlokê, Amûdê, Nisêbînê û Mêrdînê ji mezinan dibihîst.. Di wê zaroktiyê de jiyana xwe di çarçova gund de derbas dikir.. Li gor her çar werzên salê, alîkariya malê bi bav û diya xwe dikir.. Rojên xwe li ber siya dîwarên gund bi heval û hogirên xwe re derbas dikir.. Nûçeyên gundiyan ji hev re digotin; kî ji Serxetê hatiye mêvanê kê, kî çûya Qamişlokê.. teqîna şevê din li ser sînor, di nav qaçaxçiyan û cendermeyên tirko de kî hatiye kuştin û kî birîndar bûye.. Her yekî li gor ku ji mala xwe dibihîst digot.. Li ber wan dîwaran bi listik û yariyên zaroktiyê dilîstin û gelek caran qerf li hev dikirin û şert davêtin ber hev wek; Şiva ter li guher, çi ye? An Tenûra himhimî tije nanê genimî, çi ye?
Gelek caran wan zilaman ji aş û bajar ve qal û behsa fermana Ermenî û Fila dikir.. Hina ji wan digot; sala fermanê dema ku cendirmeyên tirko qeflek fileyên ku ji derdora Nisêbînê tanîn Besta Xerabkortê û Çûva, ji kal û mêr, pîr û jin û zarokan pêk dihatin.. Berî ku cendirmeyên tirka wan bikujin..! Xelk diketin pêşiya wan qeflan de, yê ku keçek, jinek an zarokek ji qeflê xelas bikir û di mala xwe de veşart.. Dilê gawiran bi wan dişewitî..
