Mehmûd Badilî
Destê sibehê
hatim ber derîyê mala te
wek deh kund li ser kavilê dilê min xewnd dibin
ku tu ne bi tenha xweyî
min rûyê te
di çavika camê de mist da
vajî dilbijandina baranê
ku di vê kêlîkê de dest pê kir hûr bibare
wisa dil bi deyax bû.
Zimanê şewitî
bêhna sêvên weşiyayî jê tê
sîbereke şikestî!
***
Destê sibehê
min li zingilê derîyê mala te neda
ber bi paş ve li siya xwe
li xirecira wî kûçikê bi xwediya xwe re
dema xwe li paş wê radigirt, zîvirîm
serê xwe ber bi min ve dihejand
weku bêhna taya giyanê min dikir.
Xêzeke rengên
di nava xilmaşîya baranê de
ne keskesor e.
***
Destê sibehê
hemî dar hîna şipiya ne
dilê min li ber derî dikele
sêdara asîman daçikandiye.
Kilana ewrên xav
di berbanga gewrîya min de
baranek tal dibare.
***
Destê sibehê
tilîyên xwekuştê
sûrikên nava gelîyên giyanê min
ew jin hîna li wir e
nuha li kûçikê xwe hay bû
ku dixwaze li ber êşa min bide
min tilîyên xwe yên di berhevkirina sapên genim de şehrezabûn
di ser serê wî re birin
rapelikî himêza min û ber bi pencereya te ve kewtekewt kir
çi keçek bejin zirav ji mala te derket
mixabin, ji min ne bedewtir bû.
Dareke şikestî
li ser keva rê
giyanên xapandî lixwe dike.
***
Destê sibehê
dostanîya min û wî kûçikî xurt bû
tevku min bi zimanê xwediya wî nizanîbû jî
lê bi rûyekî geş bi min re girnijî
bêguman ewê nas kir
bê ez çiqasî xemgîn im.
Sibehek sar
tîrêjên sor û tarî derbûn
baran rawestiya.
***
Destê sibehê
min nexwest, xwe bi çi tiştî mijûl bikim
min pişta xwe da derîyê mala te
tenê bi xwe ve
li berfirehîya kûrahiya xwe
min şemalek ji tîşktoza demê re vêxist
û sûrikîm hinavê tarîya xwe.
Di çavên pisîka min de
xelekin sipî
di zikên hev de wêne dibin.
