Konê Re
Ezbenî! Gotin di dawiya evê de digrîn..! Bêdengiya me, vî heyamî dilewitîne..! Ev heyamê ku em ji bo wî distirên, ew serê xwe ji me re dihejîne û di ber xwe de dibêje; pepûk..! Wa weylê..!!
Ezbenî! Her ku di rew؛a civaka xwe de diponijim, xwe himberî civakê biçûk dibînim, herwiha himberî desthilatê û maldaran zirz û tund dibim û di encam de pêwîst dibînim ku ez li rastiya civaka xwe vegerim û di derheqî civak û dîroka xwe de binivîsim..
Erê ezbenî! Em tev dibin bandora malbata xwe, herêma xwe û
welatê xwe de dijîn. Ev dîroka ku bi zilm û zordariya dagîrkeran,
cehalet û nezaniyê hatiye neqi؛andin û pita me ikenandiye.. Pêwîste
berî her ti؛tî, em bi tev hawan li rastiya xwe û civaka xwe bigerin, fam
bikin û wê rastiyê bi mêranî û zanebûnê li ber çavan raxînin û di ber
pêketina civaka xwe de xebatê bikin..? Zanîn bingehê herî giring e ji
pêketinê re?
welatê xwe de dijîn. Ev dîroka ku bi zilm û zordariya dagîrkeran,
cehalet û nezaniyê hatiye neqi؛andin û pita me ikenandiye.. Pêwîste
berî her ti؛tî, em bi tev hawan li rastiya xwe û civaka xwe bigerin, fam
bikin û wê rastiyê bi mêranî û zanebûnê li ber çavan raxînin û di ber
pêketina civaka xwe de xebatê bikin..? Zanîn bingehê herî giring e ji
pêketinê re?
Ezbenî! Ev rêbaza ku min daye ser, li perwerdeya bavê
min vedigere.. li hezkirina wî ji Barzaniyê nemir re vedigere.. Wî
nehi؛t ez û birayên min ji rêka kurdperweriyê, qencî û mirovahiyê bidûr
kevin. Her dem ji me re digot: “Teyir ba e bi refê xwe re”. غ her ku em
jê dadigeriyan, wî em lê vedigerandin. Erê her wî rêka durist ؛anî me
dida. Her dem, ؛îret li me dikir û ji me re digot: Lawo! Eger kesekî me
hebe Mela Mustefa Barzanî ye.. Lê lawo! Ev hikûmet bê ewle ye, iyar
bin; “Ku ba hat kevira bidêrin ku ba nehat guh bidêrin!”. Belê, bavê min
mamosteyê min bû û her û her ez ê deyindarê wî bim. Ezbenî! Di nav roj,
meh û salan de mezin bûm û dara jiyana min, ev berê ku hûn dibînin
girtiye.. Ez a bibim jî, ji kîsê xwe a dibim, ne ji kîsê kesekî
din.. Mineta kesekî li min nîne. Kelehên bilind zû naherfin..
Gulîstanên Nêrgiziyan bi qir û qalan nalewitin.
* * *
Ezbenî! Carekê, li Beriya Mêrdînê li nêçîrê digeriyam.. Li kêleka
Nisêbînê ji baûr ve, çav bi xezalekê û du xifên wê ketim.. Xezalê bi
evîndarî ji herdû xifên xwe re stran digotin.. Bi guhdariya stranên wê
re, ez ji desthilanîn ketim; min tivinga xwe li kêleka xwe danî,
çixareyek vêxist û dûyê çixareya min bi ser serê min de bilind bû..
Ezbenî! Em herdû -ez û dem- ji kevinbûnê riziya ne..! Bêtir ji dimsa
tiriyê Omeriyan.. bêtir ji çîrokên Dêwê heftserî.. bêtir ji ax û paxên
dara اinarê..! غ em wek pelên dara اilo dihejin..! Tevî ku, em herdû wek
du rêwiya ne, Payîz û Zivistan jî, ji ser pita me danakevin; her
kêlîk, her roj, her meh ji me qut nabin.. Bi me re dikulkulin û pelên
darên xwe yên zer, bi ser dil û huê me de dadiweînin..!
Ezbenî!
Min ji demê pirsî: Ev avahiya bilind ya ku binê wê xak e û banê wê
asmane û ji çar hawêr ve dirêj û fireh dibe, ya kê ye gelo?! Bersiva min
neda, bi lez û bez derbas bû û wek her carê ji ber çavan nebedî bû..
Min jî, serê xwe berda ber xwe û di xwe de ponijîm.. Dawî, min naskir ku
ya wan mirovên ku xebat û bizavê di ber çakî, qencî û spehîbûna
mirovahiyê de dikin.
Min ji demê pirsî; karê te çi ye?! Bersiva
min neda, lê wek roka li esman keniya û wek heyva çardeevî di nav ewran
de nebedî bû..
Min ji kalê 80î salî pirsî; te dinya çilo dît? Serê xwe kir ber xwe de û got: Lîska zaroka ye..
min vedigere.. li hezkirina wî ji Barzaniyê nemir re vedigere.. Wî
nehi؛t ez û birayên min ji rêka kurdperweriyê, qencî û mirovahiyê bidûr
kevin. Her dem ji me re digot: “Teyir ba e bi refê xwe re”. غ her ku em
jê dadigeriyan, wî em lê vedigerandin. Erê her wî rêka durist ؛anî me
dida. Her dem, ؛îret li me dikir û ji me re digot: Lawo! Eger kesekî me
hebe Mela Mustefa Barzanî ye.. Lê lawo! Ev hikûmet bê ewle ye, iyar
bin; “Ku ba hat kevira bidêrin ku ba nehat guh bidêrin!”. Belê, bavê min
mamosteyê min bû û her û her ez ê deyindarê wî bim. Ezbenî! Di nav roj,
meh û salan de mezin bûm û dara jiyana min, ev berê ku hûn dibînin
girtiye.. Ez a bibim jî, ji kîsê xwe a dibim, ne ji kîsê kesekî
din.. Mineta kesekî li min nîne. Kelehên bilind zû naherfin..
Gulîstanên Nêrgiziyan bi qir û qalan nalewitin.
* * *
Ezbenî! Carekê, li Beriya Mêrdînê li nêçîrê digeriyam.. Li kêleka
Nisêbînê ji baûr ve, çav bi xezalekê û du xifên wê ketim.. Xezalê bi
evîndarî ji herdû xifên xwe re stran digotin.. Bi guhdariya stranên wê
re, ez ji desthilanîn ketim; min tivinga xwe li kêleka xwe danî,
çixareyek vêxist û dûyê çixareya min bi ser serê min de bilind bû..
Ezbenî! Em herdû -ez û dem- ji kevinbûnê riziya ne..! Bêtir ji dimsa
tiriyê Omeriyan.. bêtir ji çîrokên Dêwê heftserî.. bêtir ji ax û paxên
dara اinarê..! غ em wek pelên dara اilo dihejin..! Tevî ku, em herdû wek
du rêwiya ne, Payîz û Zivistan jî, ji ser pita me danakevin; her
kêlîk, her roj, her meh ji me qut nabin.. Bi me re dikulkulin û pelên
darên xwe yên zer, bi ser dil û huê me de dadiweînin..!
Ezbenî!
Min ji demê pirsî: Ev avahiya bilind ya ku binê wê xak e û banê wê
asmane û ji çar hawêr ve dirêj û fireh dibe, ya kê ye gelo?! Bersiva min
neda, bi lez û bez derbas bû û wek her carê ji ber çavan nebedî bû..
Min jî, serê xwe berda ber xwe û di xwe de ponijîm.. Dawî, min naskir ku
ya wan mirovên ku xebat û bizavê di ber çakî, qencî û spehîbûna
mirovahiyê de dikin.
Min ji demê pirsî; karê te çi ye?! Bersiva
min neda, lê wek roka li esman keniya û wek heyva çardeevî di nav ewran
de nebedî bû..
Min ji kalê 80î salî pirsî; te dinya çilo dît? Serê xwe kir ber xwe de û got: Lîska zaroka ye..
Qami؛lo, 13.03.2021
