M. Emîn Sadûn
Serdema zêrîn a Peymangeha Bedirxan a Zimanê kurdî, me biryar da û me xwest em bergehê kar û çalakiyên xwe firehtir bikin û bi vê gavê re, me di tenişta zimanê kurdî de, xolên fêrkirina çend zimanên dî vekirin û di nava wan zimanan de, me xola fêrkirina zimanê Elmanî jî destnîşan kir.
Pişt re, me dît ku xwendekarên zimanê Elmanî ji yên zimanê kurdî bêhtir bûn û xwestek jî li ser zimanê Elmanî zêdetir bû û hezkerên zimanê Elmanî pirtir bûn.
Me pirsî gelo ev çi ye û ji çi yekê tê???
Ji me re bersiv dan û hat gotin: ku Nan bi zimanê kurdî ve nayê.
Mixabin, ev çand di civaka me de belav bû û xwedîderketina li zimanê kurdî ber bayê ket û kesên xwe binav dikirin ku ew xwediyê pirojeyê netewî ne, zimanê kurdî ku wek nasnameya netewî tê naskirin paşguh kirin û lê xwedî jî derneketin.
Ziman li meydanê ma bi tenê û bi tena xwe li ber xwe da û xweragirt.
Tenê resenî û kûrbûna rayên wî di kûrahiya dîrokê de jêre bûn palpişt û alîkar.
Ji me re bersiv dan û hat gotin: ku Nan bi zimanê kurdî ve nayê.
Mixabin, ev çand di civaka me de belav bû û xwedîderketina li zimanê kurdî ber bayê ket û kesên xwe binav dikirin ku ew xwediyê pirojeyê netewî ne, zimanê kurdî ku wek nasnameya netewî tê naskirin paşguh kirin û lê xwedî jî derneketin.
Ziman li meydanê ma bi tenê û bi tena xwe li ber xwe da û xweragirt.
Tenê resenî û kûrbûna rayên wî di kûrahiya dîrokê de jêre bûn palpişt û alîkar.
