Melevan resûlmelevanresul@hotmail.com
Esîmanên sergirtî di nava mij û moranê de dibe nîşana bagerek dijwar yan mişşêna baranek bi zîp û rîp , bi hevre dibin şape û rûyê zemîna hatî paloskirin ji zeng û gemarê dişo û rûçikên di xew de pûnijî temîz dike.
Heger Qamişlo û Nisêbên cêwî ne di zan û siruştê de , ew mînankên cihê rêz û rewazê ne û serpêhatiya çendîn bajar û bajarokên cêwî di welatê me de eşkera dikin . bajarên bi xwîn û xwihadanê hatîn avdan , lê şehîna me li ber çavan hîn nediyare ,
ka ew Nefertîtî ye , anahîta ye , yan (…..)? . heger dewr û zeman hatiye guherîn di mezopotamiya de , lê hîn bihna xaka wê di pozê dîroke de bi mestî seherbazan di xelmaşê de winda dike .
Seydayê min (siyamen brahîm) gotinê te ji qend û gulavê şêrîntirin , pexşana te ji şana hingivîn derdiçe , hestên te li banî bilind çengên xwe diweşîne , her çendî bîreweriya zarokekî be jî , lê em hemî bi hêviya xewna şiyariyê dipûnijin , lêgirtina min tenê ji tere di warî ristin û hevtêdana hevokên qumiçiye û çewtiyên di rênivîs û rêzimana tede ye , xwezî te xwe di ser re çen bikira ma çiqas naz û bedew bihata .
Heger Nisêbîn li xeml û poşiya bûkaniye xwe digere û di salona Mînatî de ji bo şobûnê xwe amade dike , lê tu carî ji bîra wê naçe ku bi kela birîna xwe bi dîrokê ve bike yek , ji berya ew here serşoyê , xatir û silavan li mezarê şehîdên xwe dike , ew zavayên bi xwîna xwe ew xelatkirîn , qelenê wê ne ji qenciya tu kesî ye , heger Qamişloka min di şeva bûkaniya xwe de kilîla li ber gora şehîdên xwe hil nede ser serê xwe , wê bi şobûna xwe tucarî şa nebe . tu kes bi hêviya nagire cotê geziya .
Seydayê min (siyamen brahîm) gotinê te ji qend û gulavê şêrîntirin , pexşana te ji şana hingivîn derdiçe , hestên te li banî bilind çengên xwe diweşîne , her çendî bîreweriya zarokekî be jî , lê em hemî bi hêviya xewna şiyariyê dipûnijin , lêgirtina min tenê ji tere di warî ristin û hevtêdana hevokên qumiçiye û çewtiyên di rênivîs û rêzimana tede ye , xwezî te xwe di ser re çen bikira ma çiqas naz û bedew bihata .
Heger Nisêbîn li xeml û poşiya bûkaniye xwe digere û di salona Mînatî de ji bo şobûnê xwe amade dike , lê tu carî ji bîra wê naçe ku bi kela birîna xwe bi dîrokê ve bike yek , ji berya ew here serşoyê , xatir û silavan li mezarê şehîdên xwe dike , ew zavayên bi xwîna xwe ew xelatkirîn , qelenê wê ne ji qenciya tu kesî ye , heger Qamişloka min di şeva bûkaniya xwe de kilîla li ber gora şehîdên xwe hil nede ser serê xwe , wê bi şobûna xwe tucarî şa nebe . tu kes bi hêviya nagire cotê geziya .
