Şîraniya devê me kurdbêjek e

  Melevan  Resûl

Rewşa gulîstanê gule
Xemla buharê cobarên bi xulxule
Hêviya bazan , zinar û latên têr qule
Hêlîna comerdan kakila nîva dile
Saz û û newayê aşiqan , jan û efxana kule

Xwezaya welate me berhemdar e , hokarên vejîna jiyanê û afrandinê bi metodên serkeftinê pêşkêşî mirovên xwe dike , mîna tabloyek nîgarkirî bi destê wênekêşekî hatiye afrandin  . ev cografiya ji temtêla xwe ketî hîn sûre li ser girêdana giyan û rewan bi hev re , mîjok e û şana hingivîne ji kesên lê xwedî derketîn re , hevbendiya veşartî di bersivê mirovan de maye , heger lê xwedî derkevin , ew tu carî ji herikîna bê beramber , zana kaniyên xwe namiçiqîne , gelo em çiqasî wefadarin ji wê landika em têde hîn bûyîn û firşik bûyîn ?
Raste ku em bêjin :(bejna lihevhatî , pergalê xwe dixemilîne) . miletê me jî bi vê bejn û kiyasetê û di nava cografiya welatê xwede , xemlek qeşeng û zehrek bedew ji xweşikbûna welat bi ser bejna xwede berdaye , welat yare û li benda hevokên heskirinê maye , hevokên ji kaniya jîne biherikin û cobarên bi xulxul di gel awaz û sirûdên vejînê  maye , da ku tekûz bibe ev xeml û rewş .
Xwezaya bi omîda mirovên merçiqî û meriqî ve , ji temtêla xwe dikeve , nîgarek reşbeleke , wêneyên sergirtî ne , damarên zuha ne , zimanekî lal nikare hevokên şobûn û heskirinê birêse , mirovên ji qeramketî nikarin melûvaniya vê şahiya bedew bi xwazgîniyan re bidin pejirandin  .
Bûka welatê me xweşbêjek dive .
Şahiya dîlana me ristebêjek dive .
Azadiya miletê me qehremanek dive .
Serkeftina omîda me zehirbêjek dive .