Wehîd keleş
Rojîn di nava destê wî de dilerizî, mîna çûkeka şil, di bin wê baranê de ava baranê bi cotê keziyên wê ve dihat xwar.
Rojîna şazde salî, temenê wê mîna temenê gula bû, hîn ne dizanî mirin çiye, ne dizanî mirin wesaye.
Tenê yê bavê xwe winda kirî, hew ew dizane çiqasî gotina babo şêrîne.
Bigirî Rojîn girî ne şerme,
girî hedara dile, ew dilê tê kuvaştin, dilê te ye Rojîn.
Vê goristanê çend xwîşk û bira çend heval û dost û çend dê û bav di hinavê xwe de hembêzkirine?.
Bigirî Rojîn, ev mirine, tu kes nikare beramberiyê pêre bike, eve roja girî, jê pêve mirî dibin bîranîn, yan dibin sawîr, hêdî hêdî bardikin û diçin dûr, carcarna mîna xewnekê tên bîra me bîra me ya dagirtî derd û xem.
Sal dizîvirîn mîna banlîsokên toza gundê me dizîvirî, mîna destarê meta Behyayê dizîvirîn, sal dizîvirîn mina dolabê ereba hecî birahîm dizîvirîn.
Rojîn keç bû, keça gunda bû, kulîlka serê lawa bû, desmala li sere desta bû.
Dem derbasbû keça gunda bû mêvana morana kolanên paytextê,
kolanên dagirtî mal, mirov û awirên biyanî, her tişt li ber çavê wê biyanî bû.
Bi xêr hatî Rojîn:
– Eve bajarê te yê nû, û eve warê pariya nanê te yê jehirkirî.
Bigirî Rojîn, bigirî Rojîn, girî ne şerme, ne tenê jin di girîn, di vî welatê kambax de, gelek caran mêr jî di girîn, can digirî, dil digirî, heta dibêjin kevir û dar jî di girîn.
Bigirî li ser wan çûkên ji destê te genim û av dixwarin û divexwarin.
Bigirî li ser giyayê wê mêrgê, yê ji pê yê te xunav di vexwar.
Bigirî li ser bavê xwe yê bêguneh, yê li ser wî sînorî hatî kuştin, sînor û girî û sînor û girî û sînor û girî û ta kengî xewnên mirî?.
Sal û dem derbas dibûn, taviya buharê ya bîst û yekê li şamê dibariya. Di gulîstanê de, Rojîn û yarê xwe yê biyanî rûniştî bûn,
yarê wê yê biyanî serwerê karê wê bû, bi derewên heskirinê û pîlanên evînî dilê Rojîn û hişê wê revandibûn, lê hîn ne gihiștibû merema xwe, daxwaza wî ew bû, ku kulîlka temenê wê biçin, biskên wê li tiliyên xwe alandibûn
û baran dibarîya.
Rojîn di nava destê wî de dilerizî, mîna çûkeka şil, di bin wê baranê de ava baranê bi cotê keziyên wê ve dihat xwar. Dêmên Rojîn di nava destê wî de sor bûbûn, gih ji serma û gih ji şerma.
Her du mîna du lehengên filmekî evîndaran bûn, wî pesnê çav û keziyên wê dida, û hêdî hêdî
lêvên xwe nêzîkî lêvên Rojîn dikirin.
Di gava dawî de, û ji berî lêv hev bişewitînin, û hîn baran dibarîya, ji nişkêve birûskê bi hêz lêxist, dengê wê mîna dengê hezar topan bû,
bi wî dengî re canê Rojîn yê serxweş şiyarbû û hat veweşandin, dengê wê birûskê mîna dengê wê topê bû, ew topa kujer ya bavê Rojîn kuştî li ser wî sînorê dirêj, dengê wê topê sed volqan di xwîna Rojîn de derkirin,
Rojîn rawestiya, û dîmenên kuştina bavê wê, hatin li ber çavê wê.
Rojîn serê xwe hilda, gulistan û cade bi şûn xwe de hiştin, û di bin wê baranê de direviya û direviya li dîmenên bavê xwe digeriya.
