Senar (Mûsa Qulîkî Mîlan)
Eylûl
– 2002
– 2002
Seh dikim ku rojekê,
Ji dorhêla Rojhilat,
Navbera Dicle, Firat,
Weke dewrên bihurî,
Wê porê me, şe bike,
Wê dilê me geş bike;
Sirweya azadiyê.
Ewê berê xwe bide,
Besta hişka rojava.
Wê li pey xwe bihêle,
Tim gêdûk û astengan.
Wê bi xwe re bihere,
Ewrên gorîkirinê.
Wê demê dê bibare,
Barana hizkirinê,
Barana dadmendiyê,
Barana hêminiyê,
Barana wekheviyê,
Barana azadiyê.
Yeksanî û ewleyî,
Tevî dêmokirasî,
Bi mafê azadiyê,
Wê bigîjin her kesî.
Şitlên mafê min û te,
Wê demê dê têrav bin.
Wê gavê timê pirsan,
Wê bigîjin bersivan.
Wê demê kes nakire,
Berçavka neyîniyê.
Bîr û nêta her kesî,
Wê qasê erênî ye.
Belg û darên jiyanê,
Hêdîka wê kesk bibin.
Hawirdorê wê demê,
Dê bêhna taybet bide.
Dewsa bêhna barûtê,
Bêhna pûngê, beybûnê,
Bêhna pêqask, mendikê,
Bêhna siping, tehnîşkê,
Bêhna gûlik, sincikê,
Bêhna meyro, ribêsê,
Bêhna tirşo, cehtirî,
Bêhna rihan û sewzê,
Bêhna hewşanê ware.
Êdî dewsa rengê şîn,
Erd û esman reş nabin.
Wê demê zer, her zer e,
Kesk û sor û qîçik jî.
Keskesorê pêşkêş ke,
Hemû rengên xwezayî.
Wê gavê dê bikene,
Sirûşt hezar awayî.
Dewsa teqînên çekan,
Dengê bilbilê ware,
Sewta şalûlê ware.
Kewê bi qibeqibê,
Nêçîrvanan mest bike.
Pepûk bi dengê popo,
Wê mirov mat bihêle.
Emê hêsanî bibhên,
Stranên çem, kaniyan.
Êdî cûcikên kewan,
Êdî cûcikên betan,
Êdî zarên min û te,
Him têjikên kêvroşkan,
Di xewê de natirsin,
Ziravê wan naqetin.
Gava encam wê ev bin,
Ev nûberên biha bin,
Wê çêbe şehrê qencan;
Ezê we bidim sondê:
Bi mafê ronakbîran,
Bi heqê kal û pîran,
Bi mafê aqilmendan,
Bi heqê belengazan,
Bi mafê jinebiyan,
Bi heqê teyr û tûyan,
Bi mafê tim ruhberan;
Nehêlin ku tu demê,
Ji heja xwe bikeve,
Landika azadiyê.
