Tu Min Dixwîni..

Hoşeng OSÊ

Bi dengekî kul…
Bi awirên zuha…
Bi siyeke tagirtî…
Bi biheke çikiyayî…

Weke berxê xwe bavêje ber kêrê
min xwe avêt himbêza te.
De ka ji min re stirana jaroheyran bêje.
Ne zindîme…
Lê ev kolanên gij, dikin min bixwin.
Ne rêwî me…
 Lê ji bêrîkirina dîtina te, dikim xwe bixwim.
Ne avî me..
Jixwe, li nava baxçên stiriyan şînhatime.
Ne bejî me…
Jixwe, rewrewkên vê tenahiyê min dibin û tînin.
Ne xwiya me…
Jixwe, ev gêreiya pirsan, li min digere.
Ne winda me…
Hey bêbav qîza bêbava.. tu li kur dinerî!?.. va me… va me…!.
Divêm xwe li ber te ragirim..
Lê barana çavên te nahêle.
Divêm ji te dûrbikevim..
Lê derya nahêle.
Ev dilê mine, halan dide vî bajarê tolaz.
Ev kenê mine, stêrkan davêje govenda xwe.
Ev giriyê mine, destnivîsên xemên derya paknûs dike.
Ev ezim, weku en ez bim, têm diziya bihna memikên te.
Ev en ezim, weku ez bim, li peravên derya, dîsa tême kuştin.
Hey bêbav qîza bêbavan…
Ev ezim, weku ne ezim, ji te re dinivîsînim…
Û tuyî, weku en tuyî, min dixwînî.