Hêviyên di tariya rojê de dişewitin

di deryake pêlepêlok de
û pelên payîzê diweşin
darbesta min dixemilînin.
Dîwarên me bi guhin
kolanên me bi çavin
û nîgarên dardakirî..
çavnerîna dengê sola min dikin.
Armanc bi tîra xweyî pûç
min arzî dike
min davêje..
zemîna berxwedanê
û tevgera min
       teviziye, leriziye
raman qedexeye
Azadî …
û evîn…
ziman jêkirîne…
bend û tewane..!!
Di warê dil de..
taştêya hêvî yan
li ser maseya gunehan..
                    xwe rêdixin.
Dîsa..
dûr..dûr dikevim
tême xwar..hildibim
çavê xwe vedikim
dûmanek
mîna  reşkên şevê
di xuyana rojê de
bi xewnên min dilîzin
ka ez çi bikim..?
pirs ji pirsê ditirse
tirs ji tirsê dipirse..!!
û zordestî hevîrê xwe
di canê min de distirê.
Agirekî bê deng..
bê  kinc
bi qamçî yê kînê
ramanên min disoje
hestî yên gotinên min dikoje
û …. ez …
ji xwe biyan bûme
hişê min…
di qafekî hişk de dilive
û kezeba min…
di laşekî mirî de dijî
bese…
ta wêneyên  li dîwaran
bi xunava sibehê re
hêrsa min  dimijin
bîhna min daduqurtînin
di sînga min de diçêrin.
Donkîşotê duh
Donkîşotê îroj
bi hezara donkîşot….
xwînê ji cendekê min digvêşin
xewê ji çavên min didizin
û di gulistana hinavên min de
gîha reş û firêzê diçînin
jiyana min…
dipelişînin
dişewtînin…
hêvî yên min.