Evîn Şikakî
yên ji stranan hez dikirin
em bi tenê hêlan
li pey xwe dîwarekî bê derî hiştin
bi gavên xwe yên westiyayî
rahiştin sirîlî û heyranokên xwe û çûn
yên li helbestan guhdarî dikirin
pencereyên xwe bi guldankan xemilandin
tiliyên xwe di nav rûpelên pirtûkan de ji bîr kirin
bi henaseyên xwe yên tije gul
gurzên bêrîkirinê
bi çilpikên deriyan ve daleqandin û çûn
yên ji xewnan hez dikirin
destê xwe ji mayînê şûştin
tûrikên xwe tijjje bajar kirin
û ji xwe re li welatekî din geriyan
di ber xwe de jî digotin:
“esmerê tu li vir be ezê li gewrekê bigerim eger min
nedît ezê li te vegerim” û çûn.
ne gewr dîtin û ne jî li esmeran vegeriyan.
yên çûn em fêrî hunera jiyanê nekirin
ne me dizanî xewnên bi bask perwerde bikin
ne jî hêviyekê di meşka temenê xwe de bikeyînin
tenêtiyê em bi destê bêrîkirinê kuştin
lê…
hîn jî dilê me dikarin bê bask
ber bi asoyan ve bifirin
hîn jî çavên me
di reşika şevên tarî de ronahiyê nas dikin
ev nîvê ji me mayî jî bo wî nîvê din dijî.
**
Ji berhema nû: Keça dilê teme
