Fewaz EBDÊ
Helebce!
Ey bajarê ji destê qederê şemitî û
li ser milê ba di xew ve çû
Di bêdengiya gerdûnê de birîn vebû
Şiyar bû, xwe bi girî pêçayî dît!
Ji bilî siya kêlên jibîrkirî li wir tunebû û
ne nalîn ji bilî qarina keviran!
Di sikakên bajêr de
zaroktiyê lîstika xwe berdewam dikir
kenê xwe diçand
Xwe bi derdawên rokê girtibû
gava siyanîdê xewnên wê kuştin û
sirûdê qarîna xakê di kefa destê xwe de hilanî.
Li qorzîka dûr
Kalemêrekî zaroka xwe himêz kiriye
nigê wî li derîzanê û
herdû destan işka jiyan girtine..
Ket û zarok jî pêre
Bi hev re çûn asîman
Wekû deriyên rizgariyê tev hatibin girtin û
deriyê dawî ber bi heyaheyayê ve vekirî be!
Zarokekê dawa dayka xwe girtibû
Bêhneke nenas hilkişiya pozê wê
Got: Dayê! Bêhna sêvan tê!
Lê sêv ne sêv bû
mirin bû, bajar bi qirkirinê dipêça.
Helebce dilopeke xwîna reşî sar
ji şûrê pêxemberan hate xwar
Gelo milyaketan rê şaş kiribûn û
ronahiya xwe avêtibûn ser devê şûr
yan asîman daketibû ser kabokan û
ba tewiya da ku miriyan li ser milê xwe hilgire!?
Kevir û kuçên vê deverê navê qurbaniyan xweş dinasin û
dema tu gazî xwediyê malê dikî derî dilerize
Xanî li vir ranazên
bi tirs destan li dîwaran dipelînin
li dengan digerin
ew dengên ku hinavên wan germ dikirin
li pêjinan digerin da ku wateya jiyanê li wan vegerîne.
Bi şev xweliya bajêr gazî stêran dike:
– Çima hûn dereng man?
Stêr bêdeng dimînin
weke ku zanibin hin pirs hene
bersiv ji wan re tune
Bi şev
Ewr dereng tê û
poşmaniya asîman bi xwe re tîne
Lê
xak nema baranê nasdike
zarok nema li kolanan dilîzin
zarok fêrbûne ku heye ba kujer be û
heye sêv xayintiyê bi bêhna xwe re bike
Helebce!
Ey birîna ewr!
Birîna sibehê!
Ey êşa xaka ku baranê riya xwe ji ser dageranidî!
Emê te bi girî av bidin
ta ku ji henasên me gulek şîn bibe
gulek koçbûnê nasneke û
nizanibe bêbextî çiye û
ne ji dest bayê bê xwarê!
