Tu Zanê

Tu zanê
dema ku helbestên kenê te
di ser ezmanê dilê min de
dibûrin
wê çaxê hestê min
tije  rist û awaz û hevok dibin

Tu zanê
dema ku romana evîna te
bi dizî di ruhniya çavê min de
di pişkıve
we çaxê
bexçê  razên min
mişt teyrê Ebabîl û Kevok dibin
Tu zanê
dema ku bihna barana te
mîna ava kewserê
di nêv best û geliyên
xewnên min de diherike
wê çaxê
xem û derdê min
pêkve şerm û revok dibin
Tu zanê
dema ku sîka awirên te
bê hemd
tevlî qrmûşikên evîna min
pistepistê dike
wê çaxê
sebaxa gundê min
tije şoqil û nok dibin
Tu zanê
dema ku
payîza bejn û bala tey
xil û xavî
pelên xwey zêrîn
di ser kaniya evîna min de
di weşîne
wê çaxê
şevên tarî
hemî ji şerme rok dibin
Tu zanê
dema ku
lavlavên te ye
ber bangê
tevlî reşa penaberiya
xewa minî bizdok dibe
wê çaxê
gazinê minî behetî
bê pî û dest
û çok dibin
Tu dizanê
dema ku deh parçe
birîn bi hev re
li zingilê dilê min dixin
wê çaxê
li kafirstana kezeba çolê
li wê mesîla piçûk
li ser lêvên çem
li şûna piyên te
hest, şûnwar
û şaristanî
dizîvirin
girover û gok dibin
Tu zanê
dema ku
çira te ya kesk
nivê şevê
ji pişt ve  bi dizî
destê min digre
reqs û semayê  dike
wê çaxê
dîlan diçirise
dikene
di axive
dil û hinav yek ser
bi hev re
saz û kok dibin.