Birayê Axretê/ 153

Konê Reş

  Di zaroktiyê de, em ji mezinan fêrî (Birayê Axretê) dibûn. Me dibihîst ku filankes û bêvankes di gund de bûne birayên hev û din yên axretê.. Me zarokan jî, nola wan dikir.. Her du zarok ji me, ku me hez hev û din dikir, em dibûn birayên hev yên axretê..! Her yekî ji me bi serê derziyê, tiliya xwe birîn dikir, xwîn jê dihat, me ew tiliyên birînkirî û bixwîn datanîn ser hev û me digot; va em bûn birayên hev yên axretê..! Di encam de em li ser hev dixeyidîn û di pevçûnên zaroktiyê de, em di ser hev re dihatin.. Dema ku du zilam ji hezkirinê dibûn birayên hev, xwarin çêdikirin, nas û mihibên xwe jî vexwendî wê xwarinê dikirin..
  Ne tenê zilam dibûn birayên hev û din yên axretê, jin û jin jî dibûn xwîşkên hev yên axretê û jin û zilam jî, bi hev û din re dibûn xwîşk û birayên hev yên axretê. Ta roja îro, gelek nimûneyên ku jin û zilam bûne xwîşk û birayên hev yên axretê hene..
Carekê du zilamên gund hez hev dikirin, xwestin ku bibin birayên hev yên axretê û Melayê gund şahidê biratiya wan be, Mela razî nebû û ji wan re got: Di dînê îslamê de biratiya axretê nîne.. Kî zane hûnê herin buhiştê an dujehê an wê yek ji we here buhiştê yê din wê here dujehê..?! Lê herdû zilaman bi ya Mela nekir, biratiya xwe danîn û jê venegeriyan..
  Di baweriya min de, ev biratiya axretê ji baweriyên kurdan yên berî îslamê ve ye.. Tevî ku ev bawerî kêm bûye, lê hê jî li gelek deveran di nav civaka kurdên Beriya Mêrdînê de berdewam e.

Qamişlo, 10/12/2017

شارك المقال :

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

اقرأ أيضاً ...

Ezîz Xemcivîn

Rojavayê Kurdistanê dikele
û dilên me dikelîne..
Agir bi dexl û danê me ketiye
agir, me bi pêtiyên bêbextiyê disojîne…
Agir dêwekî devbixwîn e,
laşê min bi destê bêsozan disojîne…
Bîrîna me ne tenê Hocan û Sîpan e
û ne tenê zindaniyên Kobanî ne,
serjêvekirina kêşeyeka sêwî,
bê xwedan û kurdîniya Kurdên bê xwedî ne…
Serê me bi kêrgemara xwe…

Hişyarê Emerê Le,ilê

Bi te bûme helbestvan
Bi hest û vîn û raman
Kevoka ber dilê min
Karxezala kurdistan
Tu pîrozî tu cejnî
Bi te şahî dibin can
Hemî cejnên buharê
Bi te dibin gulistan
Vîna min û te cejne
Avdar dibakê nîsan
Gul û sînem geşdibin
Dibê sema û dîlan
Digel Reqsa botanî
Bi şêxanî bablekan
Bihna gula difûrê
Şaxdidin gul û rîhan
Hest û dilê me…

Hozanê Girkundê

Bajarekî wêran darbesta evîneke
Westiyayî
Li ser piyê xwe hildigire
Bi dilekî şikestî
Xulmaş dibe!
Jiyan digrî
Êşê bi rondiken zemînê dişo
Perperîk
Şevnema li ser pelên
Sibehan dinosînin!
Zarokên pêxwas bi morîkan
Dilîzin sarbûna axê
Maçî dikin û qevdên hermelê
Bi dîwarê xewnên xwe
Dadilqînin!
Her tişt li derdora xuristê
Tê….guhertin
Babelîsk li beyaren payîzê
Keserên salan kom dikin!
Darên pîr toza
Demsalan ji ser xwe diweşînin
Rengê rokê bê…

Mehmûd Badilî

Sûriyê, piştî salên dirêj yên şer, parçebûn û wêrankirinê, derbasî qonaxeke pir hestiyar bûye, qonaxeke ku dê rengê dewletê û paşeroja têkiliyê di navbera pêkhatiyên wê de ji bo salên pêş de destnîşan bike, ku ji hemû aliyan tê xwestin ku ji mentiqê serdestî, mandelkirin û tunekirinê derbasî mentiqê lihevhatinê û avakirina dewletê bibin….