Xizan
Şîlan
Şîlan
ez
rêwîyê
keştiyeke li diyarên bêxwedî
keştiyeke li diyarên bêxwedî
asê
mayî me
mayî me
pêlên
okyanûsa nava min
okyanûsa nava min
di
pêl avêtina ser pêlên xwe de
pêl avêtina ser pêlên xwe de
xeniqîn
rojan
ez mişextî reştariya konçalên
bêbinî kirim
birîneke xedar
di gewriya min de
qalik girtiye
her roj
giloka êşên bêderman
dadiqurtînim
zimanê keskesora nava min
ker û lal e
bedenê min
di jana bêxewiya şevan de
dilerize
xeyalên şîrîn
li hingûra êvarên xemgîn
tehl û tirş bûn
kaniya hêviyên bi coş
miçiqîn
bayekî har
di guhên noşîcana piyala min de
wîzewîz e
ewrên xwînê
dîwarên çarenûsa min
dorpêç kirine
tîreke tûj
di dilê bafiroka zaroktiya min re
çûye xwarê
li vî bajarê mijgirtî
beytikek bêzar û perşikestî me
hemû dergehên şadî û xweşikiyê
li ber ronahiya çavên min
hatin girtin
demsal
di jana hesretê de
têkçûn
hestên xerîb
di bîranînên berbabûyî de
perîşan bûn
kêf û zewq
di qêrîna bêdengiya temen de
tarûmar bûn
çerxa feleka qehpik
berê xwe ber bi aramxaneya min ve
zivirandiye
her dem
keder û keser
axîn û nalîn
dibin mêvanê odeya min
hewes û daxwaz
li bêçaretiyê qurifîn
dengê senfoniya giyan
hate birîn
gotinên tazî
li ser xunava lêvên peritî
dilerizin
pelên payîza xemgîn
ji şaxên laşê westiyayî
diweşin
li nav tirsa demên hovane
min xwe li xwe qedexe kir
ez ê
sira serpêhatiyên jiyana xwe
di hembêza goristana bênav de
veşêrim
Xizan Şîlan
2014-06-17
Stockholm
Şîrove (0)