kasî yûsivez ji ber êşa diranê xwe neçar mam, sozekê ji bijîjkê swîsrî bigrim, lê ez ne di taya ti tiştîdebûm weke ku ez di taya li berxistina bijîjikbûm, ka gelo ezê çawa çîroka êşa diranê xwe bêjim.
ez ji malê derketim berf û sermayê bêtir diranêminî avdizî, li min dihilgirt, û êşa wîjî dijwartir dibû.
bi dilekî giran ez bi pêpelûkê bijîjkgê ve di hilkişîm ber bi qada jor ve.
li ber devê derî ez bihnekê rawstiyam û min ji xwere got: lo keko ka ezê çawa jêre bêjim, ez nû hatime vî welatî nû min mafê rûniştinê wergirtiye, neçûme tu mektebên wan yê elmanî,ne bavê min elmanbû , ne diya minjî, em tenê kurdin, lê em li sûrî di bin destê rêjîma elewiyan dijîn, ew rêjîma dijî kurdan, weke be, siyên xwe, û dijî zimanê kurdî, me erebîjî baş dizanî, lê ema kurdî ya xwe me di ser hemû tiştîre didît, ji ber zimanê meyî zikmakiye, û yê xwezayiye, hin bêjeyên firensîjî dihatin bîramin hêji dema xwendina minî kutayîve, li dibistanên qamişlo,lê dem gelek buhirtiye di ser zanîna mina bi wî zimanî, gelek pirs min ji bîr kirine, hew gelek alav têne bîra min, engazên nîşanê jî min ji bîr kirine,herwiha pîşk û pîşkar, tenê bihna firensî ji çend bêjeyên ku di bîra minde mabûn dihat.
min li zengilê derî da, dengekî zirav û zelal ji hundir hat, bi dengê vekirina derîre:salî
minjî got grêtsî;ew herdû bêje yên bixêr hatinêne bi elmanî….û dûvre??
ka ezê çawa wan li ber bixim
ez derbasbûm, min dît du qîz hene, yek jê swîsriye, bi gewdê xwe û bi lebta xwe xwiyaye xwediya ciye, hemwelatiye, yeke por zer û êav kesk û bejin zirav û dev li kenbû, lê ma ka ezê çi jêre bêjim eger pirsek ji min kir?
xwedê ez sitirandim ti pirs ji min nekirin awireke bi xêr hatinê di gel devlikenkirenekê da min, û vegeriya hundir
piştre bi çend xullekê, qîzek dî hat,ev ne jivir xwiya dikir, esmereke xwîn şêrînbû, çav reşbû,te digot qey min gelek caran ew diye, dev li kenbû, bi elmanî slav kir, û ji min xwest ez bersifa çend pirsekî binîvisênim, li ser pelekî, ewjî wê dabû min, têde nav û paşnav, û zimanê ku ez pê dizanim, û ez ji kû hatime, li kû dijîm temenû min.
mijî li gor têgihiştina xwe ew bersif nîvisandin, lê her ez li wê dinerim, gelo ev qîz ne kurdbê?min ji xwe di pirsî.
demek têve çû, ez derbasî odeya bijîjk kirim, li wir ez û ya esmer bi tenê man, rabû min jêre got: ez kurdim;ma tu jî ne kurdî,got na ez tirkim.
min di dilê xwede got: belkî ez şaşbûme ji ber êşa diranê xwe
demek çû, yê bijîjk hat,çend pirs ji min kirin, mixabin min nizanîbû çi dibêjê.
ji minre bi nîşanê got divê ez diranê te rakim,min deyn nekir.
lê min jiwîre got: ez kurdim û bi kurdî ez dinîvisênim, û ez hinekî bi firensî zanim, û bi erebîjî baş dizanim, dema min got ez kurdim, yê bijîjk bi awirek pirskirin li ya berdestîka xwe ya esmer meyzand, û got:mane tijî kurdî?
lê ya tirk got: ez kurda ku bi kurdî nizanim ez tirkim
benc li diranê min da, û bi kilbetana kete ber diranê minde, êş nebû, min bi tiştekî hest nemabû di şikefta devê xwede, lê nizanim çima ez digrîm ,bi şewata kezeb şewitiyan
swîsra 12/1/2015
