Ronî ELÎ
Berî ku destên xwe ji dilê min daweşînî
Û di riyeke Aşopî de şerpeze bibî
Pişta xwe bide vê Dara
Ku ji ahînên min şewitî
Da di sawirên xewe de
Weke şêwekarekî zîrek hewlbidim
Dîmena Mijgulên te
yên ku bi ser çavên min de dernexûn bûne
Di dilê xwe de piçespînim
Çimkî
Li paş Darê
Nîgarên ji leylanan
Pişta Miştenûr
Deşta Cûmê
Û hembêza Qamişlokê
Di giyanê min de
Weke Paçikê devê miriyan
Hêviyên penaber dirêsin
Berî ku Dîkê Sibehê
Di awatên min de
Guloka xwîmê vereşîne
Pêşwaziya dilê min
Li ber deriyê dojeha lêvên xwe
Bi siwarên Payîzê re
Bike heval
Ji ber ku
Nema Îdî xunçeyên Biharan
Ji sînga min re
Dibine sîbera tenahiyê
Piştî ku Lêvên te
Agirê wêranê
Bi koça min re
Kire rêhevalê penaberoyeke
Bê nav
Bê sînor
Û bê dawî
1212015
——————
Teyrokên Ziwa
Ronî ELÎ
Bihêle li ser neynûkên te
Rondikên xwe
Daweşînim
Û ziwa bikim
Çimkî
welatê ku giriyê min hembêz dikir
Tu kes hêrsa dilê wî
Venamrîne
Û hêstirên wî
Ziwa nake
Bihêle carekê
Di Çavên te de
Tîna welatê xwe
Hembêz kim
Çimkî
Ji roja roj de
Tu kesî
Serma dil
Ji kaniya omîdên min dernexist
Û hembêza min germ nekir
Bihêle li ser sînga te de
Nexeşeya penaberiyê vereşînim
Da riya vegera Wehwehokên Biharê
Li Guliyên te
Bişopînim
Çimkî
Di kolanên beyaniyê de
Rê û rêçik
Di hev re derbas dibin
Û min wenda dikin
Bihêle carekê
Kêlîka ramûsanan
Dirêj bibe
Ta teyrokên xwîna min
Di serê tiliyan de bicivin
Çimkî
Li welatê min
Ramûsan ji dengê teyrokan
Dûr dibezin
Û Teyrok jî Lêvan dernexûn dikin
612015
