Kasî yûsiv Di herêmeke ne gelkî dûr ji me ,mirovek hebû dolemendbû ,û gelekî hij xwe kirîbû;tûlekî wî hebû, pir jê hez dikir,rojekê ew seyê wî mir,rabû çû mala melle yê gundê xwe ,ka tarika xwe,û jêre got :seyda dema te xweşbê,seyda lê vegerand wey elykumusslam we rehmetullahî we berekatuhu,emir bike ezbenî,yê dolemend jêre got: é bi xwedê seyda kûçikekî minî pur ezîz û xoşewîst hebû
lê ji vê dinyayê barkir,û min soz dabû gava bimrê ezê bi wesîtiya wî bikim,û piştî wî ezîzî xatir xwest û çû ser oxira xwe,min wesîtiya wî xwend,têde danîbû divim ku mîna mirovan werim şûştin û kefenkirin û dûvre veşartin.
Dema melle ev peyv bihîst pir nefret bû û bi hişkî lê vegerand :yan ti dînî yanjî nezanî,nizanim çi bêjim te ,keko ev tûleye ,tûle nicise,û herame ez destê xwe bidim wî,here wî bibe pişta vî gelyê ha kelaşê wî bavêje wêderê heta kêzik û kurmik laşê wî bixwin,mane seye bavo,û her mûkî wî çil rojî me bêlimêj dike ger bighê laşê me Dema xwedyê se ev gotin bihîst ji mela, serê xwe hejand û liê mela vegerand :seyda lê te ne hişt ez wesîtiya wî bi dawî bikim,kûçikê min gelekî şehrezabû,ew di dawiya wesîtiya xwede dibêjê :yê ku min bişo û mi veşêrê nîv kîlo zêr beramberî vî karê wî divê bidim wî kesî.
mela ev gotin bihîst,û pêre pêre guhertin kete asta dengê wî,û jêre bi lez got:te got rehmetî navê wî çibû?
