Tengezarê Marînî
Vê spêdê susreta jiyana min
Roj bi roj
Saet bi saet, mîna fîlmekî,
di ber çavên min re diçin û tên
Ez dibim bînerekî qerimşikestî
Ne pêlav êdî dide ser şopa roniyê
Ne tu ji xew hilo dibî
Netêrbûyî lê agir
Hişk lê tême vezîlandin
Kûmir e, tişta dest jê berdidim
Teqez ez agir im“ F. Nietsche
Ez ne Sartre me, ji zelûliya xwe biafrim
Evroka hertişt nerast e
Çi dibe?
Ez nema ez im,
ew nema ew e û tu jî nema tû yî!
Ez çendî xwe biguvêşim nikarim di te bigihim
„ ji wa stêrkên,
ku te di wijdanê kujer de çandî
Digel hemî nexweşiyan, ew dilê lêdide
Di sînga qehpekê de
Ew ramanên tu li ser wan kar dikî
Di hişê hev welatiya de,
ku dixwazin êrîşî Bastilê bikin
digel ku dizanin lê nehêja ye“ Paul Celan
Ez li paş im
Neseqa kirî me, xav im
Tu dibînî, her tişt ji min tête veşartin
Li dûv şerekî giran, agahiyên te bi dest dixim, êdî dibe dereng
Li vir, ez jî pêrgî mirinê dibim
Ji xwe tu yê kêlîkên taybetî
Ew e çeka te
Û ez…helbestek im, li şopa te digerim
