Kurte demek di mêvandariya Sînem Celadet Bedirxan de

Evîn Şikakî

Bi dilekî germ û baqeke nêrgiz, hêja  Sînem Celadet Bedirxan pêşwaziya me kir, sur û seqema vê zivistanê û penaberiya me di hinavê me de sivikkir, piştî keriyek ji gotinên germ û mişt hezkirin û kêfxweşî, wê dest bi axiftina xwe kir û got: Hûn bi xêr û xweşî hatin.

Dayê sînem qet qebûl nedikir ku em bêijn em kurdên Sûryê ne, lê di got : Bêjin em kurdên Rojavayê kurdistanê ne .
Sînem Celadet Bedirxan 74 sal kiriye ,du sala kulîca mafnasiyê xwendiye lê temam nekiriye, piştî wê diploma edebiyatê zimanê Ferensî wergirtiye û bûye mamosteya zimanê Ferensî di dibistana Bexda ya navdewletî de, du zarokên wê hene: keçek bi navê Dilnaz li Ferenfsa dijî û kurek bi navê Azad li Hewlêr paytexta kurdistanê dijî, hêja Sînem Bedirxan di derbarê zimanê kurdî û zaravên wê yên cuda de axivî û got: Ez matmayî dimînim dema ku kurdek ji bajarê Silêmaniyê nizane wateya gotina av çiye! weke nimûne got: pêwîste ku ew bizane av û aw her yek gotine.
Mala dayê Sînem wek pêşengehek ji wêne û pêmayên malbata Bedirxaniyan bû, hêja Sînem bi dilê xwe yê germ û cansivikiya xwe, wêne wêne û her wiha dîroka her wêneyekê ji mere şirovedikir û cîroka her dîmen û bûyerekê tanî ziman, gelek nexş û peyman û vexwendin û pêmayên  balkêş yên Bedirxaniyan destnîşan kir, dayê Sînem gelekî behsa diya xwe Rewşen Bedirxan kir û her weha ew mehfûra ku Rewşen Bedirxan bi destê xwe ristiye li bajarê Banyasê sala 1973 destnişankir, her weha ew ala Kurdistanê ya ku dayika wê Rewşen Bedirxan, sala 1957, di kongirê Esîna de hildabû, dayê sînem got: Ku di wê kongirê de Mîşêl Efleq ew ala Kurdistanê dirand û parçekdir.

Bi wî dilê ku hêja Sînem Bedirxan em hembêzkirin û pêşwaziya me kir,  me xatirê xwe ji dayîka xwe xwest û me dilê xwe ji germî û hezkirina wê miştkir da têra sur û seqema vê zivistanê bike.

شارك المقال :

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

اقرأ أيضاً ...

Ezîz Xemcivîn

Rojavayê Kurdistanê dikele
û dilên me dikelîne..
Agir bi dexl û danê me ketiye
agir, me bi pêtiyên bêbextiyê disojîne…
Agir dêwekî devbixwîn e,
laşê min bi destê bêsozan disojîne…
Bîrîna me ne tenê Hocan û Sîpan e
û ne tenê zindaniyên Kobanî ne,
serjêvekirina kêşeyeka sêwî,
bê xwedan û kurdîniya Kurdên bê xwedî ne…
Serê me bi kêrgemara xwe…

Hişyarê Emerê Le,ilê

Bi te bûme helbestvan
Bi hest û vîn û raman
Kevoka ber dilê min
Karxezala kurdistan
Tu pîrozî tu cejnî
Bi te şahî dibin can
Hemî cejnên buharê
Bi te dibin gulistan
Vîna min û te cejne
Avdar dibakê nîsan
Gul û sînem geşdibin
Dibê sema û dîlan
Digel Reqsa botanî
Bi şêxanî bablekan
Bihna gula difûrê
Şaxdidin gul û rîhan
Hest û dilê me…

Hozanê Girkundê

Bajarekî wêran darbesta evîneke
Westiyayî
Li ser piyê xwe hildigire
Bi dilekî şikestî
Xulmaş dibe!
Jiyan digrî
Êşê bi rondiken zemînê dişo
Perperîk
Şevnema li ser pelên
Sibehan dinosînin!
Zarokên pêxwas bi morîkan
Dilîzin sarbûna axê
Maçî dikin û qevdên hermelê
Bi dîwarê xewnên xwe
Dadilqînin!
Her tişt li derdora xuristê
Tê….guhertin
Babelîsk li beyaren payîzê
Keserên salan kom dikin!
Darên pîr toza
Demsalan ji ser xwe diweşînin
Rengê rokê bê…

Mehmûd Badilî

Sûriyê, piştî salên dirêj yên şer, parçebûn û wêrankirinê, derbasî qonaxeke pir hestiyar bûye, qonaxeke ku dê rengê dewletê û paşeroja têkiliyê di navbera pêkhatiyên wê de ji bo salên pêş de destnîşan bike, ku ji hemû aliyan tê xwestin ku ji mentiqê serdestî, mandelkirin û tunekirinê derbasî mentiqê lihevhatinê û avakirina dewletê bibin….