Narîn Omernarinomer76@gmail.com
parêzgerê zimanê kurdî mamoste Rezoyê Osê:
koçkirina te ya bi lez û bez ewqas bê merwet hat, ewqas bê bextî li me kir çerxa felekê dema êş û jan bi bêbextî derbasî cendikê te yê pak û xwesewîst kir.
Li bîra te tê dema tu û çend hevalên nivîskar û helbestvan bûyîn mêvanê Dêrika Hemko, Dêrik gelek bi hatina te dilşad bi bî, em ji dêrika rengîn derketin û me berê xwe da Indîwera biharxweş di bihara (2006)a de, gava em gehan te digot:
Çiqas Dêrik rengîne, Indîwer parçek ji buhişta dinyayê ye!
Te û wan mamosteyên bi rûmet û dost û hevalên me ew cihê taybet hilbijartin da em seyrana xwe li wir berdewam bikin.
Hin ji me rûniştin, çend ji me bi hevdû re mijûl bûn, lê tu kûr û dûr çûyî, bi ramanên xwe, bi guman û nerînên xwe, ez bi bawerim te xwe parastibî himbêza hizir û nîgaşên xwe û bi wan re te geryanek berfireh girêda.
tu û hûn bero Cizîra Botan û çiyayê Cûdî û Bêxêr diçûn, helbet te silavên xwe û yê me li Melayê Cizîrî û mîr Ehmedê Xanê û Feqehê teyran dikir.
Di çemê Dical de te xwe noq dikir û pîrozbahiya ava mezin li can û cendikê xwe diweşand.
Te herdû dest û ling di ava çemê Seqlan de diçikilandin û bi cemeda avê re tu mestyar dibûyî, te tiliyên xwe di nav ava kaniya Xeyda re bibir û dianî, bi destan te têhna hinavê xwe şikand bi vaxwarina ava kaniyê.
Te ji bîr nekir kû tu geryana xwe li pira bafid bi dawî bikî, bi bilindahiya pirê re te çend wêneyên dilsoziyê di hest û dil de neqişandin ji Cizîrê re, û ji deşta Silopiya re û ji hemî cih û warê tu têre derbas biyî.
Gava tu li civata me vegerayî te ew wêne û dêmenên rengîn û corbicor ji me re şîrovekirin.
Rezoyê Osê!
Xwezî bi bihara (2006)a, ne xwezî bi bihara (2010)a, ewqas ev bihara dawî bê merwet û bê bext bi ser me de hat.
Rezoyê Osê!
Zimanê kurdî heta îro jî rondika li ser koçbîniya te dibarînê, lê bi wan rondikan re dibêje:
-Min navê Rezoyê Osê di kakila dilî de parastiye.
Te û wan mamosteyên bi rûmet û dost û hevalên me ew cihê taybet hilbijartin da em seyrana xwe li wir berdewam bikin.
Hin ji me rûniştin, çend ji me bi hevdû re mijûl bûn, lê tu kûr û dûr çûyî, bi ramanên xwe, bi guman û nerînên xwe, ez bi bawerim te xwe parastibî himbêza hizir û nîgaşên xwe û bi wan re te geryanek berfireh girêda.
tu û hûn bero Cizîra Botan û çiyayê Cûdî û Bêxêr diçûn, helbet te silavên xwe û yê me li Melayê Cizîrî û mîr Ehmedê Xanê û Feqehê teyran dikir.
Di çemê Dical de te xwe noq dikir û pîrozbahiya ava mezin li can û cendikê xwe diweşand.
Te herdû dest û ling di ava çemê Seqlan de diçikilandin û bi cemeda avê re tu mestyar dibûyî, te tiliyên xwe di nav ava kaniya Xeyda re bibir û dianî, bi destan te têhna hinavê xwe şikand bi vaxwarina ava kaniyê.
Te ji bîr nekir kû tu geryana xwe li pira bafid bi dawî bikî, bi bilindahiya pirê re te çend wêneyên dilsoziyê di hest û dil de neqişandin ji Cizîrê re, û ji deşta Silopiya re û ji hemî cih û warê tu têre derbas biyî.
Gava tu li civata me vegerayî te ew wêne û dêmenên rengîn û corbicor ji me re şîrovekirin.
Rezoyê Osê!
Xwezî bi bihara (2006)a, ne xwezî bi bihara (2010)a, ewqas ev bihara dawî bê merwet û bê bext bi ser me de hat.
Rezoyê Osê!
Zimanê kurdî heta îro jî rondika li ser koçbîniya te dibarînê, lê bi wan rondikan re dibêje:
-Min navê Rezoyê Osê di kakila dilî de parastiye.
