Mele Nûriyê Hesarî
Evîna welat! Gelekî ti zorî
Ez nadim welat, bi çerxê jorî
Bavê min jêre dibêjin Yûsiv
Navek şêrîne, wek dims û hingiv
Diya min bi min, gelkî biha ye
Navê wê Xanim, kîza Mela ye
Navê wê Xanim, kîza Mela ye
Ez li Hesarê, çêbûm ji dê re
Diya min zû çû, (Fermo) ji Xwedê re
Diya min zû çû, (Fermo) ji Xwedê re
Şehra me Mêrdîn, li Kurdistanê
Tirk li wan dikin îro fermanê
Tirk li wan dikin îro fermanê
Jîna min çardeh, gîhame Sûrî
Çi hat serê min, ji destê dûrî
Çi hat serê min, ji destê dûrî
Li min bû peyda, evîna welat
Zimanê min bû, Xabûr û Ferat
Zimanê min bû, Xabûr û Ferat
Min melatî kir, peyda li gunda
Bûme biyanî, ji rengê Kunda
Bûme biyanî, ji rengê Kunda
Geriyam li gunda, nebûme dilxweş
Qirdê min kor bû, bextê min bû reş
Qirdê min kor bû, bextê min bû reş
Hatim Qamişlo destê min vala
Guhneda ser min, keskî ji hevala
Guhneda ser min, keskî ji hevala
Ji ber neçarî, ez ketim xana
Hişê min tev çû, ji derd û jana..
Hişê min tev çû, ji derd û jana..
Bi helkeftina koçkirina dawî a rehmetî (Mele Nûriyê Hesarî), kêfxweş dibim ku, xwendevanên zimanê Kurdî vê helbesta wî bixwînin.. Min ev helbest ji qaba dawî a dîwana wî, ya bi navê (Şoreşa Bazrzanî) girtiye. Ev dîwan di sala 1995 an de çap bûye.
Konê Reş
Qamişlo, 25.01.2011
