Dema bê dem.. Kurte çîrok

  Meşel Temo

Dema bê dem bi tîrêjên roniyê, roniya ne xuristî bê hest dibûre li ser nexşeyên dîwarin çar qozî û bê deng di çilmise, ew nexşeyên ku her xêzek ji wan êşgirtina mirovekî tomar dike.

Ronî ew ronî ye, bi guhên mirovan tête hisandin dem jî bi dengê xîzxîza qapiyên qûtîkên tenahiyê bê dem di mine û bi her vekirînek e mirov dibe nûmre û li ser piyan disekine û berê xwe bi dîwar ve deke.
 Helbet her sê dîwar jî nêzîkin.
 Guh tenê şiyar di mîne, û bi dengê :
Xwarina xwe bibe ?
Hingî jî divêt çav nîv girtîbin û tenê ji navê nimreya, ku li xakê bi nêre û li ser çokan destê xwe rade û sênîka xwarinê bi lez û bez bikşîne.
Wêneyk kûrmê kûçkan tîne bîra mirov.
Helbet jî mirov nizane ku çi di wê sênîkê de ya,
Lê divêt ku bi lepan bixwe bê ku bizanibe çi tê de ye, û bi gûmîna girtina qapî re guh demê dinase gava di nav têlên lihevgeriyayî derbas dibe, û di nav wê dema bê dem de raman, helwest, mêr, jin, zarok, tev wek fîlmekî di tîviyê de dibûrin her yek di axife, pirs û bersivê rast dike bi vîna çîrokên jiyana xwe tîne hole û bi laşmirovekî ve şîrove dike ramanên wî şiyar dike, vîna wî ji hesin xurtir dike. Dema bê dem di hiş de bi bihna yasemîn ve av di de û hêza mejî bi evîna wê bihinê dem bi dem dike û zordariya dîwarên çar qozî di bin piyên vîndaran ve dipçiqîne, û bihna yasemîn a vînê xwe li cîhanê radpêçe.
Ne dîwar, ne nimre, ne ji…….?
Tev nikarin bihna yasemîn ji xwîn, û mejî, û hestan derînin ……
Bihna yasemîna min di qûtêkên tanahiyê de.
Dema min bi demkin.

Meşel Temo
Di zîndana Edra de

28/10/2008 

شارك المقال :

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

اقرأ أيضاً ...

Ezîz Xemcivîn

Rojavayê Kurdistanê dikele
û dilên me dikelîne..
Agir bi dexl û danê me ketiye
agir, me bi pêtiyên bêbextiyê disojîne…
Agir dêwekî devbixwîn e,
laşê min bi destê bêsozan disojîne…
Bîrîna me ne tenê Hocan û Sîpan e
û ne tenê zindaniyên Kobanî ne,
serjêvekirina kêşeyeka sêwî,
bê xwedan û kurdîniya Kurdên bê xwedî ne…
Serê me bi kêrgemara xwe…

Hişyarê Emerê Le,ilê

Bi te bûme helbestvan
Bi hest û vîn û raman
Kevoka ber dilê min
Karxezala kurdistan
Tu pîrozî tu cejnî
Bi te şahî dibin can
Hemî cejnên buharê
Bi te dibin gulistan
Vîna min û te cejne
Avdar dibakê nîsan
Gul û sînem geşdibin
Dibê sema û dîlan
Digel Reqsa botanî
Bi şêxanî bablekan
Bihna gula difûrê
Şaxdidin gul û rîhan
Hest û dilê me…

Hozanê Girkundê

Bajarekî wêran darbesta evîneke
Westiyayî
Li ser piyê xwe hildigire
Bi dilekî şikestî
Xulmaş dibe!
Jiyan digrî
Êşê bi rondiken zemînê dişo
Perperîk
Şevnema li ser pelên
Sibehan dinosînin!
Zarokên pêxwas bi morîkan
Dilîzin sarbûna axê
Maçî dikin û qevdên hermelê
Bi dîwarê xewnên xwe
Dadilqînin!
Her tişt li derdora xuristê
Tê….guhertin
Babelîsk li beyaren payîzê
Keserên salan kom dikin!
Darên pîr toza
Demsalan ji ser xwe diweşînin
Rengê rokê bê…

Mehmûd Badilî

Sûriyê, piştî salên dirêj yên şer, parçebûn û wêrankirinê, derbasî qonaxeke pir hestiyar bûye, qonaxeke ku dê rengê dewletê û paşeroja têkiliyê di navbera pêkhatiyên wê de ji bo salên pêş de destnîşan bike, ku ji hemû aliyan tê xwestin ku ji mentiqê serdestî, mandelkirin û tunekirinê derbasî mentiqê lihevhatinê û avakirina dewletê bibin….